Live: The Veils

Sun Gangs, het onlangs verschenen derde album van The Veils, heeft een flinke impact gehad op de populariteit van de band. Anders dan bij hun bezoek aan Breda in 2006, was Mezz ruim een week van te voren uitverkocht. The Veils zijn de kleine zalen ontgroeid, en dat wordt vrijdagavond kracht bijgezet door een bloedstollende live set.  

Het concept is hetzelfde gebleven. Creatief brein Finn Andrews heeft duidelijk de leiding over zijn duister romantische gezelschap. De scherpe begeleiding geeft Andrews alle ruimte om als een bezeten predikant over het podium te stieren. Wie ooit Nick Cave heeft zien optreden, begrijpt ongeveer hoe dat eruit ziet. De voorman speelt zich fysiek helemaal leeg in de twee uur duurde set. Zijn schorre stem verraadt dat hij donderavond hetzelfde gedaan heeft in de Amsterdamse Melkweg. Die stem takelt steeds verder af naarmate de set vordert. “This is how Rod Stewart would sing The House She Lived In”, grapt cynicus Andrews zelf. Door vijf glazen sterke drank achterover te slaan lost hij het probleem op. Als halverwege de set de alcohol duidelijk naar zijn hoofd is gestegen, is het podium te klein.

De nieuwe nummers brengen het voorheen wat onstuimige repertoire in balans vanavond. Het kleine liedje ‘Scarecrow’ brengt rust en ‘Larkspur’ schopt alles weer door elkaar met een dikke laag 60’s psychedelica en Jim Morrison-achtige poëzie. Ook de onlangs toegevoegde achtergrondzangeres is een aanwinst. Haar liefelijke stem maakt een mooi contrast met het geschreeuw van Andrews. Zij staat verlegen op het podium naast bassiste Sophia Burn – een pre voor de toch al charmante uitstraling van The Veils. De dames behouden de orde, terwijl Andrews zijn gitaarkabel lostrekt, glazen whisky achterover slaat en zijn microfoon met veel bombarie op de grond gooit.

“We’re going to be shit in Nijmegen tomorrow”, lacht de frontman half dronken, en met een joint in zijn handen. Ik betwijfel het. The Veils hebben een enorme weerbaarheid en repertoire dat nu al uniek mag heten in hedendaagse popmuziek. Zoals Kings Of Leon vorig jaar de overstap maakten van het clubcircuit naar Ahoy, zo mogen de The Veils dat dit jaar doen.

4,5 uit 5

The Veils, gezien in Mezz op 08-05-2009
Ook gepubliceerd in BN/DeStem op 11-05-2009
Foto door Naomi Tegelaar

The Veils – Sun Gangs

Het leven is niet altijd even mooi, zo ook niet het leven van The Veils-zanger Finn Andrews. In 2006 maakte hij met ‘Nux Vomica’ duidelijk dat er genoeg pijn is om over te schrijven. Hoe is dat in 2009?

Op het nieuwe album wordt het al snel duidelijk: het leven is nog steeds niet leuk. Nadat toetsenist Liam Gerrard de band halverwege de tour in 2007 verliet, viel er een gat in de muziek. Andrews is voor ‘Sun Gangs’ opzoek gegaan naar een nieuwe manier om zijn songs te vullen. De toetsen zijn ver naar de achtergrond gedrongen – gitaar voert duidelijk de boventoon. Dit zorgt voor een meer standaard rockgeluid; anders dan wat we van de band gewend zijn.

‘Sun Gans’ begint rustig en Finn Andrews blijkt zo waar ook mooi te kunnen zingen. Toch mis ik juist het rauwe in zijn stem bij veel nummers, het is allemaal vrij netjes en braaf. Niet altijd, in ‘The Letter’ komt daar wel weer het rauwe – soms een beetje naast de toon – stemgeluid van Andrews en dat doet de plaat goed. Het is niet de nette, maar juist de ongepolijste kant die The Veils zo goed beheersen. Zo staat in ´Killed By The Boom´ kommer en kwel hoog in het vaandel. Ook de wat rustigere nummers komen beter uit de verf in de latere songs. Zet ‘Sun Gangs’ nog niet af na het horen van de eerste drie nummers, vanaf ‘It Hits Deeper’ komt de overtuiging van de kwaliteiten van The Veils in alle hevigheid weer terug.

De folkinvloeden – die op Nux Vomica zo goed te horen waren – zijn samen met toetsenist Liam verdwenen. Er wordt veel teruggegrepen naar het geluid van de eerste plaat, wat er voor zorgt dat de plaat wat tam is met af en toe een experimenteel uitstapje. Na twee sterke albums kunnen de echte fans wel eens teleurgesteld worden, maar dankzij het meer toegankelijke geluid, biedt dit album perspectief bij het grotere publiek.

3 uit 5