Ongeveer twee en een half jaar geleden zag ik ze voor het eerst live: The Rifles. Een erg leuke band die na het uitbrengen van hun cd ‘No Love Lost’ druk aan het touren was en een energiek optreden gaf in Tivoli. Een paar dagen terug stonden ze in Mezz, een goede kans om eens te kijken of deze jongens nog weten hoe ’t moet!
Ondanks het feit dat er flink wat bezoekers waren gekomen konden we nog een plekje vlak bij ’t podium bemachtigen, wat ons ook een blik op de setlist gunde. Meteen viel op dat, zoals eigenlijk wel te verwachten was, de set van die avond vooral zou bestaan uit nummers van het nieuwe album ‘The Great Escape’. En zoals enige tijd geleden al op 4uit5 te lezen was is deze net wat minder dan ‘No Love Lost’. Een beetje jammer, maar begrijpelijk.
Na het voorprogramma komen de vier heren ’t podium op en beginnen in rap tempo te spelen. Weinig overbodig gepraat tussendoor, gewoon lekker muziek maken. Prima! Wat wel opvalt is dat ze een toetsenist mee hebben genomen die niet veel meer doet dan met een biertje in z’n hand af en toe een paar akkoorden pakken. En dat alles met een gezicht dat eruit ziet alsof ‘ie snel weer terug wil naar de tourbus om de rock ’n roll te verruilen voor sex en drugs.
Gelukkig is ’t verder allemaal prima in orde. The Rifles spelen goed en het publiek is zichtbaar enthousiast. ’T gaat er allemaal wat minder wild aan toe dan in Tivoli, maar de sfeer zit er goed in en af en toe komt er een verdwaalde crowdsurfer langs je hoofd die ‘t helemaal afmaakt. Hoewel de set van de heren al vrij snel z’n einde bereikt komen ze nog terug voor een toegift, en even later verlaat een tevreden publiek de zaal. Snel nog even langs de merchandise stand om een shirt te kopen (of een The Rifles koffiemok, voor de liefhebber), om vervolgens weer tevreden huiswaarts te gaan.
4 uit 5
The Rifles, live gezien in Mezz Breda op 9 april.
In 2006 kwam de Britse band The Rifles met hun prima debuutalbum No Love Lost. Een mooie verzameling simpele, eigenwijze songs met een scherp randje en een eigen herkenbare sound. Meteen mee te zingen na twee keer luisteren maar boeiend genoeg om steeds weer opnieuw op te zetten. Nu is het tijd voor de moeilijke tweede, die de titel The Great Escape heeft meegekregen. Wat meteen opvalt bij het eerste nummer Science in Violence is dat de vier heren uit Londen een beetje afgestapt zijn van de eenvoudige oprechte liedjes. De teksten zijn wat minder vrolijk en springerig en de muziek klinkt iets te uitgesponnen. Erg jammer, want op die manier blijft er niet meer zoveel over van de ontwapenende charme die op hun debuutalbum veelvuldig te vinden was.
