Keer op keer moet ze het weer uitleggen: néé, haar teksten zijn niet vanzelfsprekend persoonlijk. In haar carrière heeft PJ Harvey consequent gekozen voor nieuwe wegen, maar dan altijd als artieste die niet in herhaling wil vallen, niet als persoon in een andere fase van haar leven. Als het niet duidelijk is na A Woman A Man Walked By zal het nooit duidelijk worden.
Dit is de tweede samenwerking met John Parish, na Dance Hall At Louse Point uit 1996. Ook hier verzorgt Parish de muziek terwijl Harvey zich volledig richt op de teksten. Het is met name PJ Harvey die hierdoor bevrijdt wordt, want ze speelt met haar keelgeluid als nooit tevoren.
Toch is PJ Harvey niet volledig onvoorspelbaar: net als haar vorige album heeft A Woman A Man Walked By iets kinderlijks. Op White Chalk pakte ze opeens de piano en liet zich volledig opgaan in een donkere, sprookjesachtige wereld. Op de hoes was ze daarnaast gehuld was in een trouwjurk waar meisjes van dromen. Ook hier verdwijnt ze in de huid van haar personages, als een kind met een verkleeddoos. Ze belichaamt een treurende moeder in “The Chair”, in “The Soldier” klinkt ze als op sterven na dood. Dit is vlak voordat ze het uitblaft als een hond in “Pig Will Not” en in “April” klinkt ze ook echt als een oude vrouw. Het is echter geen verheven kunst die ze nastreeft. Er zit een pervers soort humor achter de teksten, zoals bij het titelnummer: “he had chicken liver balls/he had chicken liver spleen/he had chicken liver heart made of chicken liver parts” waarna ze langzaam verzand in hysterisch gescheld en gekrijs dat aanvoelt als een duister spelletje.
Maar het is misschien wel John Parish die de show steelt. De gitaar overheerst op het album, dat in zijn handen evenveel emoties afgaat als Harvey’s stem. In de eerste drie nummers gaat hij van anthemische rock via beangstigende getokkel naar nostalgische dromerigheid. Deze afwisseling staat echter niet gelijk aan vaag geëxperimenteer: het is een verzameling van tien sterke, gelaagde composities met elk een eigen smoel. Alleen “April” is wat te vervelend om echt te boeien terwijl “Cracks In The Canvas” weinig meer dan een aardige afsluiter vormt.
Dan blijven er echter nog acht nummers over die de moeite van aanschaf zeker waard zijn. Dit samenwerking project heeft het beste van beide artiesten naar boven gehaald. Zo buitenaards mooi als de hoogtepunten van White Chalk wordt het niet, maar de kwaliteit is over het geheel een stuk hoger, wat het toch tot haar beste album van de afgelopen jaren maakt. Maar het is vooral John Parish die hier in de schijnwerpers hoort te staan. Hopelijk weet hij hiermee wat meer aandacht te krijgen voor zijn eigen werk.
4 uit 5
