Aah, de nieuwe plaat van John Frusciante. Bij die naam moet in ieder geval een belletje gaan rinkelen. Juist, de gitarist van de Red Hot Chili Peppers. John heeft naast zijn rol als funky gitarist van een van de meest succesvolle rockbands van de afgelopen jaren echter ook nog een imposante collectie soloplaten, die variëren van rustige luisterliedjes tot vreemde psychedelische experimenten. Naar eigen zeggen is het streven naar pure muziek zijn belangrijkste bezigheid. Over The Empyrean zegt deze charismatische muzikant het volgende:
” The Empyrean is a story that has no action in the physical world. It all takes place in one persons mind throughout his life. The only other character is someone who does not live in the physical world but is inside it, in the sense that he exists in peoples minds. The mind is the only place that anything can be truly said to exist.”
Bij het beluisteren van ‘t album komt deze gedachte nou niet direct bovendrijven. De plaat begint rustig, maar voor wie vaker een plaat van John gehoord heeft is wel meteen die herkenbare sound aanwezig. Pas bij het derde nummer, Unreachable, laat Frusciante echt horen hoe hij op kan gaan in zijn muziek en worden we getrakteerd op heerlijk gitaarspel. Ook de luisteraar kan zich hierin met gemak verliezen. Smullen voor de Hendrix / Stratocaster liefhebbers! Unreachable is ’t enige nummer op The Empyrean dat een beetje ’t warme rockgevoel uitstraalt dat op zijn eerdere platen Shadows Collide With People en Curtains veelvuldig te horen was. Jammer dat ’t nu tot één nummer beperkt blijft, want die liedjes zijn bij John toch vaak de pareltjes.
Wie bij de eerste luistersessie niet warm of koud wordt van The Empyrean doet er goed aan hem toch nog een aantal keer op te zetten. Na een paar luistersessies in de goede context (lees: ’s avonds in je eentje) zul je een stuk vatbaarder zijn voor de sfeer die deze cd laat horen. Desondanks valt ook dan op dat veel van de songs toch een beetje tam en repetitief klinken, waardoor deze plaat meer geschikt zal zijn voor de echte Frusciante liefhebber dan voor de doorsnee luisteraar.
John wordt op The Empyrean bijgestaan door diverse gastmuzikanten, waardoor er een afwisselend geheel ontstaan. Dit doet echter een beetje af aan het idee dat de plaat één verhaal hoort te vormen. Ook de Tim Buckley cover Song to the Siren lijkt daarom een beetje misplaatst. Maar wees niet getreurd, ook zonder je te verdiepen in de filosofie van Frusciante is het nog steeds een aardig plaatje om ’s avonds op te zetten of door een goede koptelefoon te luisteren. Je zult dan echter wel vaker dan je lief is op de forward knop drukken, en waarschijnlijk The Empyrean voor ’t einde verruilen voor Shadows Collide With People.
2,5 uit 5
