In mijn platenzaak om de hoek stond het vorige week vol met verliefde gezichtjes. Johan – de knuffelbeer van popbemiddend Nederland – deed een instore. Zij speelden liedjes van hun nieuwe plaat. Ja, liedjes.. bij Johan heeft de Nederlandse poprecensent het nooit over nummers of tracks, maar hij noemt het liefkozend liedjes.
Op de nieuwe Johan staan weer genoeg liedjes, maar vaker dan ooit klinkt de benaming te zoet voor wat het is. Four gaat namelijk wat verder dan de vorige drie geweldige albums. Er wordt niet meer gecomponeerd onder de strakke regie van voorman Jacco de Greeuw. De rest van de band krijgt de ruimte, en dat resulteert in een rauwere en spannendere plaat.
Bijvoorbeeld ‘The Recieving End’ – een rocker volgepropt met galm, ruis en bescheiden psychedelica. ‘World Game #10′ heeft een vergelijkbare lading. Er is veel met de mogelijkheden van de studio gespeeld, met zoals gewoonlijk producer Frans Hagenaars achter de knoppen. Muzikaal is te horen dat ook de andere bandleden mooie nummers kunnen schrijven. Zo is ‘Maria’ een prachtig popliedje zoals De Greeuw het zou schrijven en ‘Over’ een scherpe rocker van bassist Diets Dijkstra. De luisteraar die graag met zijn vinger op de tafel meedrumt, komt er snel achter dat drummer Jeroen Kleijn overloopt van goede ideeen. Let eens op de drummer als je Johan binnenkort live gaat bezichtigen, veruit de meest muzikale drummer van Nederland.
Fijn om het eens over Johan te hebben zonder Jacco erbij te betrekken. Toch, als hij begint te zingen bij afsluiter ‘Why Don’t We’ zijn het toch weer de melodielijnen die raken – de kracht van de voorgaande drie albums.
Albums die ik toch alle drie beter vindt dan de laatste. Daarop deed de band vooral waar zij het beste in zijn: Beatlesque popliedjes schrijven. Op Four wordt meer risico genomen.Vergelijk het maar met Rubber Soul van The Beatles. Niet de beste, maar wie weet waar het heen gaat.
