Z’n baard is weggeschoren, z’n oude truckerspet is ingeruild voor een muts en hij heeft één van de leukste Amerikaanse indiebands verlaten voor een solocarrière. Ex-Grandaddy frontman Jason Lytle maakt grote levensstappen. ‘Just Like The Fambly Cat’ (2006) is het laatste studioalbum van Grandaddy, welke eigenlijk al grotendeels door Lytle was opgenomen. ‘Yours Truly, The Commuter’ is zijn eerste solowerk.
Muzikaal gezien is er niet veel veranderd voor Lytle. Het karakteristieke Grandaddy geluid kenmerkt zijn solodebuut. Dromerige indiepop, klagerige zang begeleid door akoestische gitaren en spacy synthesizers. In tilelnummer ‘Yours Truly, The Commuter’ wordt herhaaldelijk The last thing I heard I was left for dead / Well I could give two shits about what they said / I may be limping but I´m coming home gezongen. Een typische tekst waar hij met Grandaddy vier albums mee maakte.
Naarmate de plaat vordert, gaat het steeds minder op een solo plaat lijken. In principe is dat niet erg, want de Grandaddy albums waren altijd een genot voor het oor. Het grote verschil met zijn oude band is dat deze plaat niet zo constant is. Halverwege zakt het nog al in. Te melodramatisch, te veel dezelfde akkoorden, in het zelfde ritme, in hetzelfde trage tempo. En natuurlijk staan er wel mooie nummers op (‘Brand New Sun’, ‘Ghost of My Old Dog’). Toevallig staan de betere nummers vooraan in de tracklist, daarna zwakt het al snel af.
‘Yours Truly, The Commuter’ is een Grandaddy plaat, maar mist bandgevoel en diversiteit. Misschien heeft Lytle het solo idee iets te letterlijk genomen. Lytle schreef en speelde alles, produceerde het album en maakte de hoes. Toch maar een stel muzikanten en een producer optrommelen voor de volgende plaat?
Freek van Andel
