Zelfs legenden worden ouder. Onsterfelijkheid is relatief. Dylans nummers zullen nog wel even rondzingen, maar zijn stem is aan de wetten van de tijd onderhevig. Tijdens het concert in de Heineken Music Hall blafte hij meer dan hij zong. Gelukkig was er genoeg publiek om de gaten die vielen overvloedig op te vullen.
Toch maakt Dylan ook nu nog indruk. Onder begeleiding van een geweldige band (die er uit zien als de Blues Brothers) blaft en rochelt hij zijn texten in de microfoon. Het heeft iets charmants; het is wel fucking Bob Dylan die daar staat. En dan dwing je respect af, ook bij ondergetekende.
Het concert werd afgetrapt met Maggie’s Farm en Mr. Tambourine man. Twee klassiekers die, op de Bob-manier, nogal rigoreus in een blues-rock jasje worden gegoten. Dat bevalt wel, het houdt de vaart er een beetje in. Dylan komt zelf de hele avond niet achter zijn keyboardje vandaan. Een gitaar raakt hij niet meer aan. Maar tijdens de toegift loopt hij, heel even, naar het midden van het podium voor de harmonicasolo in Blowin’ In The Wind. Het is dat iedereen al stond, anders had hij een staande ovatie gekregen. En dat verdient hij. Het is wel fucking Bob Dylan!
Er werd veel materiaal van zijn nieuwe albums gespeeld. De helft van Modern Times kwam voorbij. En daar kakt het soms een beetje in. Het is een manco van de moderne Dylan: het te lang rekken van zijn liedjes. Nummers van 8 minuten zijn net wat te lang voor de oude meneer. Maar als daarna Highway 61 Revisited en Like A Rolling Stone voorbij komen denk je ‘ach, wat’. Het is namelijk nog steeds fucking Bob Dylan.
Het hoogtepunt komt in de toegift. All Along The Watchtower wordt gespeeld en door een enthousiaste zaal vol bezieling meegezongen. Als Bob daarna een totaal onherkenbare versie van Blowin’ In The Wind aan het publiek voorlegt (kreetjes van herkenning bij de eerste tekstlijnen) is de avond compleet. Het is niet nieuw. Maar het is gewoon fucking Bob Dylan.
4.5 uit 5
Bob Dylan & His Band, gezien in de Heineken Music Hall op 11 april.
