Het schrijven van een liedje lijkt in enkele opzichten ook wel op het schrijven van een verhaal of in dezen, een recensie. Een auteur kiest zijn verhaal, de woorden, de zinsopbouw en structuur van het geschrift. Een band of muzikant kiest op zijn beurt ook het verhaal, de noten, de melodie en opbouw van het nummer. Ieder verhaal heeft een intro, met daaropvolgend het verhaal, afgesloten door de conclusie. Met muziek gaat het veelal hetzelfde, tot soms ergens aan de horizon een ware poëet of componist verschijnt.
Deze is in staat alle regels en richtlijnen, van het schrijfwerk, te verbuigen en soms zelfs te doorbreken. Dit gedaan door een leek, resulteert zelfs het beste krantenartikel in een rouwadvertentie. Dit gedaan door een band als ‘Gollum’ levert een bizar complexe plaat op als ‘The Core’.
Het progressieve Gollum heeft duidelijk lak aan bestaande regels en laat dit duidelijk horen. Nog nooit eerder heb ik een plaat gehoord waar zo veel verschillende stijlen bij elkaar komen. Ze springen van trash naar hardcore om vervolgens door te rennen naar melodische metal. Waarna een snelle en ingewikkelde break volgt en de heren klare geluiden van heavy-metal laten horen. Een blik op de tijd en je staat verbaasd dat nog maar de helft van het nummer is verstreken.
Het album is complex, heel druk en donker. Het mooie alleen van ‘The Core’ is dat dit allemaal niet hindert. Het driekwartier bestrijkende schijfje is, zodra je jezelf eraan overgeeft, voorbij voor je het door hebt. Het is duidelijk geen plaat voor de conservatieve muziekluisteraar, hoewel de menig metalliefhebber het toch wel echt zal kunnen waarderen.
