Eindelijk! Na bijna 4 jaar weer eens een nieuwe van de slimste jongetjes uit de klas. Hoewel; een kleine Google-sessie leert ons dat zanger Alex Kapranos binnenkort 37 jaar wordt. Blijven ze eeuwige studenten, of evolueren ze tot stoffige schriftgeleerden?
Om te beginnen; het is nog steeds Franz Ferdinand. Berichten over een totaal andere sound zijn schromelijk overdreven. De songstructuren, de gitaarlijntjes, de stem van meneer de zanger… Het is allemaal zeer herkenbaar, en je zit gelijk terug in de goede vibe.
Maar er is natuurlijk wel het 1 en ander veranderd sinds 2005. Het grootste verschil: het ontbreken van de jongetjes. Deze plaat is aanzienlijk minder springerig dan de vorige twee. Hij is berekenend, en op sommige plaatsen zelfs klinisch. En dat komt de songs niet altijd ten goede. What She Came For, de zevende song op het album, is zelfs wat saai te noemen. Het lijkt soms alsof er een gipsen muurtje tussen de band en de microfoons stond. Het staat er allemaal op; maar de punch lijkt afwezig.
Toch is er ook een heleboel goeds te vertellen over deze plaat. De single Ulysses pakt alvast lekker dansbaar uit, met een heerlijk net-niet-fout keyboardje. Sowieso heeft de electronica een grotere invloed gekregen op dit derde album. Maar altijd goed gedoseerd. Het wordt nooit zo fout als The Killers.
Wat ook gebleven is, zijn de heerlijke textuele slimigheidjes van Kapranos. No I never resort/to kissing your photo, honest/I just had to see how the chemicals tasted zingt hij in Bite Hard. Of in het nummer Twilight Omens: I typed your number/ into my calculator/where it spelled a dirty word/when you turned it upside down.
Hoogtepunt op dit album is zonder twijfel het 8 minuten durende Lucid Dreams. Een druggy, psychedelische trip die boeit van begin tot eind. De muziek lijkt op deze derde serieuzer te zijn geworden. Doordachter. En de schuurmachine is langs geweest, want het is allemaal beduidend minder rauw. Vrees echter niet, er kan nog steeds worden gedanst. Ieder baslijntje liet mij, zelf met 39,5 graden koorts, tetsen in mijn stoel. De gehele ritmesectie verdient trouwens een grote pluim voor de creativiteit.
Tonight: Franz Ferdinand is een goeie plaat geworden. Niet zo fel en direct als de eerste twee, maar wel een stuk dieper. Er zit kwaliteit in, en dat hoor je. Alleen jammer van die paar steekjes die ze toch even hebben laten vallen.
4 uit 5
