Hombre Lobo druipt van verlangen. Het verlangen naar de liefde van een specifieke vrouw. En zoals te verwachten bij E, gaat het niet zoals hij het graag zou zien. Het jongste EELS album is geschreven vanuit het standpunt van een eenzaat die zijn verlangen nooit vervuld ziet.
Die eenzaat treedt deze keer niet aan in de persoon van een oude spoorwegwerker, bebaarde kluizenaar of highschool nerd. Deze keer koos E een sexy weerwolf, op zoek naar vers blood. Dat resulteert in een deels geile, deels wanhopige plaat.
Bij openingstrack ‘Prizefigther’ klinkt het allemaal nog optimistisch. Just Give Me A Call / I’m a dynamiter / I’m a prizefigther. Ook op ’Tremendous Dynamite’ en ‘Fresh Blood’ is E de coole baardman met snelle zonnebril waar de vrouwen geen genoeg van krijgen. Sterk overstuurde producties, waarin de Amerikaan huilt en gromt als een wolf. Liedjes die zwaar teruggrijpen naar het werk op Souljacker uit 2001. Rock ‘n Roll, volgens E zelf simpelweg ander woord voor ‘neuken’.
Het alfa-gedrag blijft niet heel de plaat aanhouden. De meeste liedjes zijn juist erg breekbaar en misschien wel persoonlijker dan ooit. Dit resulteert in de mooiste teksten uit zijn toch al indrukwekkende loopbaan. Zo beschrijft ‘The Longing’ de dualiteit van het verlangen naar iemand die onbereikbaar is, om wat voor reden dan ook. Surely there are other thing to life / but can’t think of one single thing / that matters more than just to see her / her smile / her touch / her smell / her laugh. Het wordt begeleid door een lieflijke tokkeltje, zoals wel vaker bij EELS.
Wat dat betreft is deze zevende studioplaat muzikaal gezien weinig vernieuwend. Voor mensen die niet gevoelig zijn voor E’s sentiment heeft deze plaat weinig waarde. Langs de andere kant raad ik die mensen aan eens na te gaan of zij nog wel leven van binnen. 
Voor de gezonde mensen: koop deze plaat , luister hem, zet hem in de platenkast en haal hem weer te voorschijn als de liefde je zwaar valt, want We Don’t Have A Choice In Matters Of The Heart.
Thomas Snoeijs
