Iedere 16-jarige die in een bandje speelt droomt van hetzelfde: met de band beroemd worden. Veel optredens geven door heel Nederland, af en toe een festival meepakken (Noorderslag, Metropolis of een backstage optreden op Pinkpop), elk optreden het publiek laten zweten, ontdekt worden en dan een monsterplaat opnemen.
Voor Victor Brandt (16 jaar, drums) en Jordi ‘Duende’ Ariza Lora (17, zang/gitaar) klinkt dit bekend. In 2007 maakten ze in eigen beheer hun eerste EP (‘Play It Like You Mean It’). Op basis daarvan hebben ze een hoop café’s en zalen van binnen gezien de afgelopen 2 jaar. Hun energieke live-act (ook al zijn ze met twee, met je ogen dicht lijkt het op een voltallige band) slaat overal wel aan. Om een plaat net zo vettig te laten klinken als een Death Letters optreden lijkt dan ook moeilijker dan het is.
De formule is om alles in 3 dagen erin te knallen. De uitkomst: Heerlijke vuige licks alsof er 10 fuzz pedalen doorheen zijn gestuurd. Solo’s waar meerderjarige jaloers op kunnen zijn, Jordi en Victor knallen ze zo uit hun nog niet volgroeide vuisten. Zoals elke grotere rockband weleens een memorabele riff heeft geschreven, the Death Letters heeft er zeker 5 op dit plaatje geworpen die de komende maanden nog door blijven rollen in je achterhoofd. Als het nou om ‘Schizophrenic’ (volgespeelt met een bottleneck), het logge ‘Fading Light’ of het met hammond orgel begeleide ‘Crazy Mind Blues’ gaat, the Death Letters weten wat ze moeten doen om de luisteraar aandachtig te laten luisteren naar de plaat.
Hoewel ‘Duende’ uit z’n ballen lijkt te zingen, schreeuwen, krijsen en kreunen, tekstueel is het niet altijd even goed. Maar dat kunnen we hem met zijn 17 jaar natuurlijk niet kwalijk nemen. De jongeman is nog niet oud genoeg om de blues te hebben. Ook Victors drumkwaliteiten laten het af en toe af weten. Met vlagen is het te snel ingedrumt, wat niet gek is als zijn bandcompagnon zijn vurige solo’s afwerpt.
Maar goed, genoeg gezeurd. Zo te horen hebben we in Nederland een nieuwe act erbij waar we binnen de kortste keren niet meer omheen kunnen. Het Amsterdamse Platenlabel Cool Buzz (gespecialiseerd in alternatieve blues/country/rock bands) zaten er niet ver naast om de jongens een plaat op te laten nemen. Naast de release in de Benelux wordt dit debuut album ook uitgebracht in Ierland, Duitsland, Oostenrijk en heel Verenigd Koninkrijk (zowel op cd als op vinyl!).
Ik zie een bescheiden plaatsje op Pinkpop of Lowlands dit jaar, een grote platendeal, voor 2010 een nog vettere plaat, optredens voor minstens 3 volle zalen per week, een tourtje door Europa… Stel je eens voor waar deze jongens over 5 jaar kunnen staan.
4,5 uit 5
