Jongens, doe dat nou niet. Een fantastisch energiek, creatief en toevallig ook nog eens Nederlands bandje zodanig de hemel in prijzen dat het massa’s achterlaat met een “ja, zo geweldig is het niet hoor”. NRC.Next, ik kijk met name naar jou. Een perfecte score uitdelen, net zoals het eerder al voorbarig deed bij Tricky’s nieuwe. Waar komt de hype vandaan? Is het de tien jaar aan materiaal dat in het album Waiting for Evolution is gestoken of zijn ze live écht zo goed? Of komt het door het feit dat de frontman Torre Florim het volledige album vrijwel in z’n eentje thuis heeft opgenomen?
Hoe dan ook, de muziek mag er zijn. In afgezaagde recensenten-metaforen-taal: het klinkt als dEUS tussen Pocket Revolution en Vantage Point, maar dan met Josh Homme in de band. Het meest neigt het nog naar stonerrock, maar het is veel te eigenzinnig en arty om slechts in dat hoekje te worden gestopt. Een eigen geluid, dat wisselt tussen de haast rituele ritmes van ‘Sleep Tight’, de bluesy ‘I Am Here To Lose Control’ en het meditterane ‘My Blind Baby’. De instrumentatie is rijk, waarbij helpt dat Florim bijgestaan wordt door gastmuzikanten van bevriende bands als Fuck The Writer en The Bloody Honkies. Hijzelf doet het goed als zanger, alhoewel zijn stem wat karakter mist. Gelukkig heeft hij wat vocale trucjes in zijn repertoire, zoals de hoge zang in de onvermijdelijke hit ‘The Fantastic Journey of the Underground Man’. Het is zo poppy dat het een beetje uit de toon valt, maar dit nummer zou ze best aan het grote publiek kunnen verkopen.
De tien jaar die in het album zijn gestoken komen met name naar buiten door de consistentie in kwaliteit. Constant wisselend van stijl weet het de gehele albumlengte te verrassen, tot de prachtige afsluiters ‘Taste It’ en ‘Love It’ toe. Degelijkheid, dat is het woord. Een degelijkheid die ook wat tegen het album spreekt, want alhoewel het weet te boeien blijft de échte virtuositeit uit. Het mocht wat krachtiger, soms is het allemaal net te veiliig voor zo’n eigenzinnige band.
Hoe anders is dat live, zoals op 25 januari in de Mezz in Breda. Als afsluiter van het Rising Magma Festival weten de muzikanten in ieder geval hun muziek te verkopen. De bassist Van Summeren doet z’n best om Florim van het podium af te schitteren terwijl Rocco Bell naast de toetsen ook de koebel in de schijnwerpers zet. Alleen Vedran Mircetic laat zich niet gek maken en speelt op z’n dooie gemak lekker door. De degelijke composties op de plaat veranderen in meeslepende climaxen en de afwisseling in stijlen maakt het tot een verademing als het gaat om live-optredens. De Mezz was duidelijk een maat te groot voor deze band, maar het is niet vreemd dat de band in kleinere zaaltjes een goede reputatie heeft.
Recensenten en lezers, ga het vooral niet zien als “the next big thing” dat het nu al verdient om op wereldtournee te gaan. Beschouw het als die ene eigenzinnige verrassing dat met name live een meeslepende, constant boeiende ervaring biedt. Zoals het staat, staat De Staat aan het begin een lekkere carrière, nu nog wat meer eigenzinnigheid en pit op de volgende platen.
Plaat: 3,5 uit 5 vs. Live: 4 uit 5
