Vorig jaar kwam Bon Iver met een uitzonderlijk mooie debuutplaat de muziekwereld binnenscheuren. De liedjes waren van betoverende schoonheid. Zijn stembanden leken wel van elastiek. Het was zo’n plaat die je meteen mee naar binnen zoog, zonder dat je alles kon vatten. Maar dat kan natuurlijk niet lang goed gaan, en inderdaad. Al bij de eerste bocht in Muzieklandschap moet Bon Iver gered worden door de vangrail.
Op zijn nieuwe EP ‘Blood Bank’ gebruikt hij niet enkel en alleen de gitaar, maar ook nog een piano, een slideguitar en een vocoder. Hierdoor slaat hij een totaal andere weg in en flikt ‘ie niet zoals anderen hetzelfde kunstje opnieuw. De titeltrack is een prachtig nummer dat net iets anders is dan de nummers op zijn vorige album. Maar toch blijf je hier Bon Iver in horen. Het is geen lied met een kop en een staart. Er zit geen duidelijk refrein of bridge in. Verhalend vertelt hij over zijn ontmoeting met een meisje bij de bloedbank. Een plek die alleen Bon Iver romantisch weet te maken. Een beetje overhaaste romanticus is het wel. Anders dan de meeste mannen gaat hij namelijk van een prille relatie al snel naar de baby’s. Bij ‘Beach Baby’ weet hij de sfeer van Bloodbank er nog goed in te houden. Helaas is ‘Babys’ al een stuk minder door de het pianogetingel dat constant hetzelfde blijft. Je krijgt het gevoel dat je snel door wilt naar het volgende nummer. En net door dat volgende en laatste nummer van de EP, vliegt hij uit de bocht. ‘Woods’ is de experimentele kant van Bon Iver. Het zou verassend en nieuw moeten zijn, maar helaas klinkt het als een mengeling van Cher en Kanye West. De vervormde autotunestem is te duidelijk aanwezig en voegt niet veel toe aan het nummer.
Als je alleen op de EP af zou gaan, zal de komende LP zijn debuutalbum nooit kunnen evenaren. Gelukkig zijn het maar vier nummers en is ‘Bloodbank’ wel ontzettend mooi. Dus stiekem wacht ik alsnog vol spanning op de hele plaat.
3 uit 5
