Bob Dylan – Together Through Life

Een nieuwe plaat van oudoom Bob zorgt altijd weer voor de nodige spanning onder en tussen de fans. Eerst is daar de stille afwachting, daarna de hype, dan de luisterfeestjes en uiteindelijk de conclusies. Dan stappen we over op fase II, de discussies. Op de verschillende internetfora is de vlam inmiddels al goed in de pan geslagen. Ik voel me vereerd daar iets aan bij te mogen dragen.

Together Through Life is dus de titel van Dylan’s nieuwe album. En isie goed? Ja, hij is best wel goed. De plaat heeft een  Zuid-Amerikaans en Mexicaans sfeertje over zich. De plaat begint met openingsnummer Beyond Here Lies Nothin’ ook gelijk erg sterk. De zwierende acordeon en het kopergeschal laten je gelijk mee wiegen op Dylan’s nieuwe wereld.

Want deze plaat is iets anders dan het succestrio wat hiervoor kwam. Hij is veel rauwer, veel stoffiger dan Modern Times of Love and Theft. Er wordt minder moeite gedaan om het aftakelen van Dylan’s stem te verbloemen. Hij blaft, kucht en zaagt door de liedjes heen. Het is precies mooi. Ik vraag me dan ook af of de Zuid-Amerikaanse sfeer bij de stem is gekozen, in plaats van andersom.

De liedjes dan. If You Ever Go To Houston is alvast de Bob die we het liefste hebben. Een vijf minuten durende blues over het zuiden van de VS, die aan stukken wordt geregen door Dylan’s stem. Maar zet daar het jolige, haast jeugdige Jolene tegenover. Dylan lijkt weer even jong en verliefd. Maar de immer aamwezige schaduw van de levenservaring hang boven heel de plaat. En gedeeltelijk is dat wat de plaat sterk maakt.

Maar niet alles is sterk. Hoewel de plaat muzikaal een vooruitgang is ten op zichte van Modern Times, zijn de teksten niet de beste die hij ooit neergepend heeft. ‘Tuurlijk zijn er weer een aantal heerlijke, bitterzoete Dylan-o-symen te vinden (Well now what’s the use in dreaming/You got better things to do/Dreams never did work for me anyway/Even when they did come true). Maar daar staat tegenover dat de plaat aftrapt met Oh well, I love you pretty baby/You’re the only love I’ve ever known. Wat ondergetekende de wenkbrauwen toch heel even deed optrekken.

Nee, natuurlijk is dit niet Dylans beste album geworden. Dat heeft-ie jaren geleden al gemaakt. Maar Together Throug Life is wel de moeite  waard. De liedjes afzonderlijk behoren niet tot het sterkste wat hij geschreven heeft. Maar de overkoepelende sfeer van dit album is zeldzaam goed, helemaal binnen Dylans oeuvre.

Live: Bob Dylan

Zelfs legenden worden ouder. Onsterfelijkheid is relatief. Dylans nummers zullen nog wel even rondzingen, maar zijn stem is aan de wetten van de tijd onderhevig. Tijdens het concert in de Heineken Music Hall blafte hij meer dan hij zong. Gelukkig was er genoeg publiek om de gaten die vielen overvloedig op te vullen.

Toch maakt Dylan ook nu nog indruk. Onder begeleiding van een geweldige band (die er uit zien als de Blues Brothers) blaft en rochelt hij zijn texten in de microfoon. Het heeft iets charmants; het is wel fucking Bob Dylan die daar staat. En dan dwing je respect af, ook bij ondergetekende.

Het concert werd afgetrapt met Maggie’s Farm en Mr. Tambourine man. Twee klassiekers die, op de Bob-manier, nogal rigoreus in een blues-rock jasje worden gegoten. Dat bevalt wel, het houdt de vaart er een beetje in. Dylan komt zelf de hele avond niet achter zijn keyboardje vandaan. Een gitaar raakt hij niet meer aan. Maar tijdens de toegift loopt hij, heel even, naar het midden van het podium voor de harmonicasolo in Blowin’ In The Wind. Het is dat iedereen al stond, anders had hij een staande ovatie gekregen. En dat verdient hij. Het is wel fucking Bob Dylan!

Er werd veel materiaal van zijn nieuwe albums gespeeld. De helft van Modern Times kwam voorbij. En daar kakt het soms een beetje in. Het is een manco van de moderne Dylan: het te lang rekken van zijn liedjes. Nummers van 8 minuten zijn net wat te lang voor de oude meneer. Maar als daarna Highway 61 Revisited en Like A Rolling Stone voorbij komen denk je ‘ach, wat’. Het is namelijk nog steeds fucking Bob Dylan.

Het hoogtepunt komt in de toegift. All Along The Watchtower wordt gespeeld en door een enthousiaste zaal vol bezieling meegezongen. Als Bob daarna een totaal onherkenbare versie van Blowin’ In The Wind aan het publiek voorlegt (kreetjes van herkenning bij de eerste tekstlijnen) is de avond compleet. Het is niet nieuw. Maar het is gewoon fucking Bob Dylan.

4.5 uit 5

Bob Dylan & His Band, gezien in de Heineken Music Hall op 11 april.