Verwijfelde liefdesmuziek. De nieuwe Bill Callahan in twee woorden. De ex van Joanna Newsom heeft wat duivels uit te jagen op zijn nieuwe album. En dat doet hij met bezieling. Zelf geeft hij in de eerste track de volgende samenvatting: I used to be darker/Then i got lighter/Then I got dark again.
De nieuwe plaat is een verzameling rijk geïnstrumenteerde liedjes. Rustige luisterliedjes, voor de zondagmiddag. Maar wel prachtige luisterliedjes, waarin Callahan zijn problemen meer vertelt dan zingt. Hoe ironisch het ook mag zijn, Callahan is beinvloed door zijn exvriendin. De sound die Newsom kenmerkt is hier ook aanwezig. Behangen met strijkers en hoorns, barok, maar niet over de top. Het blijft dankzij de stem van Callahan allemaal dicht bij de grond.
Maar ondanks dat het een lieflijk feestje mag lijken, worden er de nodige duivels uitgedreven op dit album. Love is the king of the beasts/And when it gets hungry it must kill to eat. Zingt hij in Eid Ma Clack Shaw. Hij heeft, net als Newsom, een natuurfetish. Hij zingt vaak over vogels, paarden, bomen, blaadjes en dat soort dingen al meer. Maar Callahan slaagt er in om zijn onderwerpen een persoonlijkheid mee te geven. Luister naar het hartverscheurende einde van Too Many Birds en je weet waar ik het over heb.
De plaat slaagt erin om, ondanks het onderwerp, niet saai te worden. Callahan houdt de aandacht er bij. Als hij de plaat afsluit met de zin It’s time to put God away, ben je een heuse ervaring rijker. Sometimes I Wish We Were An Eagle is een wonderschone verdrietplaat geworden. Misschien niet de beste, maar in ieder geval een van de mooiste platen van dit jaar. En die titel en die hoes! Schitterend!
