Ja…Antony heeft nog steeds een schitterende stem, de liedjes zijn wederom goudeerlijk en ook arrangementen zijn weer pijnlijk goed verzorgd. Niets anders dan op het lyrisch ontvangen tweede album I Am A Bird Now uit 2005. The Crying Light onderscheidt zich vooral in gebruik van instrumenten. Op de eerste twee platen hadden de liedjes nog een duidelijk popstructuur. The Crying Light is een stuk onoverzichtelijker. Daarnaast blijven gitaar en drums, op een enkele uitzondering na, achterwege. Componist Nico Muhly heeft de liedjes voorzien van zeer klassieke arrangementen. Dit maakt het geheel dromerig, maar het breekt de dynamiek nogal af. De eerste twintig minuten wordt dit door de springerig wals in ‘Epilepsy Is Dancing’ en de up-tempo drums in ‘Kiss My Name’ nog opgevangen. Daarna blijf je achter met rustige strijkers op de achtergrond, waardoor Antony’s stem opeens wel heel erg op de voorgrond komt te staan. Nu is zijn excentrieke stemgeluid sowieso al een love it or hate it verhaal. Maar alleen Antony, zoals op ‘Dust And Water’, dat is zelfs voor de liefhebber te veel drama.
Groot pluspunt op The Crying Light is dat Antony zijn oeverloze worsteling met zijn sekse achterwege laat. Nu staat Moeder Aarde centraal; en het gaat niet goed met de oude dame. Dat wist Beck ons vorig jaar al te vertellen op zijn album ‘Modern Guilt’, dat roept Al Gore al jaren, maar zoals Antony het brengt, is het wel heel erg gesteld met de aarde. ‘I need another world, this one is almost gone’ (Another world). Maar goed, dat is wat we willen van hem: drama, leed, janken. Muziek voor mietjes… heerlijk. Dat biedt The Crying Light in overvloed. Het is ook een schitterende plaat, maar wie I Am A Bird Now al te zeikerig vond, kan dit vogeltje beter laten vliegen.
3 uit 5
