Het jaar 2009 begint met een plaat van de meest onvoorspelbare dierentuin die je je kunt voorstellen. Maar met Merriweather Post Pavilion lijken de dieren nu hun eigen kooi gevonden te hebben.
De plaat is een soort mengeling tussen folk, psychedelica en de Beach Boys. Ook wordt er veel gespeeld met drumcomputers en elektronische instrumenten. Het zijn liedjes zoals je ze nog nooit gehoord hebt, en dat kan er voor zorgen dat het de eerste luisterbeurt nogal rommelig overkomt. Maar in werkelijkheid licht er een oceaan aan klanken, melodieën en emoties in deze plaat verscholen, net zo vreemd en psychedelisch als de hoes.
De Beach Boys hoor je vooral terug in de samenzang van de heren. Er zijn momenten van haast verstilde schoonheid, alsof ze in een vacuüm staan te zingen. Maar de grote kracht van Animal Collective zit ‘m in het feit dat ze het volgende moment weer staan te springen en te freaken. Merriweather Post Pavilion voelt zo toch wel een beetje als de tour de force van de band. Voorgaande jaren brachten verschillende albums uit, die vaak na de helft doodsloegen. Je was het beu. Of je viel in slaap, of je servies begon te sneuvelen omdat je stond te stuiteren op de salontafel. Op dit nieuwe album weten ze niet alleen je aandacht vast te houden, ze weten je mee te sleuren. De eerste twee keren dat ik deze plaat luisterde heb ik als psychopaat in een stoel gezeten, en alleen maar geluisterd naar wat er eigenlijk allemaal gebeurt. En er gebeurt een hoop op deze plaat.
Eigenlijk valt er weinig op dit album aan te merken. Het is niet voor iedereen, daar is het te vervreemdend voor. Het enige wat er echt aan het album ontbreekt is de springuit. Je weet wel; dat nummer wat je aan je vrienden laat horen om ze te overtuigen van een band. Van de andere kant, het niveau op dit album ligt zo hoog, dat je dit album in zijn geheel makkelijk als springuit kunt zien. Om je vrienden er van te overtuigen dat ze naar muziek moeten luisteren. Merriweather Post Pavilion is het beste album van Animal Collective, en het eerste briljantje van 2009. Dat er nog vele mogen volgen!
5 uit 5
