Het blijft een vreemde vogel, de meneer Bird. Van oorsprong een vioolspeler, maar inmiddels een multi-instrumentalist met een instrumentarium waar je ‘U’ tegen zegt. Met zijn viool, gitaar, electronica, dwarsfluit en mond schept hij een eigen wereld. Een wereld waarin heel erg veel kan. Hij schrijft zachte, zeer melodieuze liedjes, allemaal zo barok als het maar zijn kan. Dromerige sprookjespop, dat is misschien nog de beste beschrijving. Er zitten wel wat scherpe randjes hier en daar, om de aandacht erbij te houden, maar er is niets dat ontsnapt is aan de aandacht van Heerser Bird. Hij schept dan zijn eigen wereld, hij waakt er ook over. En soms lijdt dat tot eenheidsworst. De verassing ontbreekt een beetje; alles is perfect gestructureerd.
Wat ook gebleven is; zijn de compleet malle songtitels en de half- ongrijpbare teksten. Ik kan jullie vertellen dat Nomenclature een schitterende song is, een van de beste die ik dit jaar hoorde, maar waar-ie overgaat, dat zoek je zelf maar uit. Er is niet echt een touw aan vast te knopen. Toch is het allemaal heel wonderlijk en fantasierijk. Andrew Bird is er meester in om zijn muziek voor zich te laten spreken. De melodieën zijn, zoals gezegd, goddelijk.
Andrew Bird is vreselijk goed in het creëren van zijn eigen universum. Maar ik kan mij voorstellen dat dat universum niet voor iedereen geschikt is. Misschien is het voor sommigen te saai. Net zoals dat er mensen zijn die in de Efteling het sprookjesbos voorbij lopen. Want dat is saai. Maar wij, lieve lezer, wij weten beter. Wij weten dat dat idioten zijn die iets prachtigs missen. Een stukje vakmanschap, dat is wat deze plaat is. Een geweldig goede en bijzondere muzikant, die met gevoel en geduld een prachtig album in elkaar flanst. Zo zie je maar weer; beter 1 Bird in de hand, dan 10 in de lucht.
4 uit 5
