Lieve Alela,
Het is alweer een tijdje geleden sinds ik je geschreven heb. Er is veel gebeurd, voor ons allebei, maar jou eerste plaatje heeft toch altijd een speciaal plaatsje in mijn hart gehouden. Je had alleen je gitaar, maar die wist je goed te gebruiken. Je wist een hele plaat te behangen met schitterende gitaarlijnen, en je prachtige stem. Je hebt er heel wat hartjes mee gewonnen, waaronder het mijne, lieve Alela. Het nostalgische, warme gevoel wat je debuut, The Pirate’s Gospel, uitstraalde wist (en weet) me nog steeds te raken.
Maar toen ben ik je uit het oog verloren. De piraten kwamen en gingen, en ik heb eerlijk gezegd heel lang niet meer aan je gedacht. Maar opeens, zoals dat kennelijk moet gebeuren, bracht je een nieuwe cd uit. Ik tintelde van nieuwsgierigheid toen ik het schijfje, To Be Still geheten, in mijn speler stak.
Alela, wat is er met je gebeurd? Het eerste wat ik hoorde was een slide guitar. Toen de drums. Toen de bas. En toen pas kwam jij, Alela! Je hebt een band erbij gekregen! Dat was even schrikken. De intimiteit en het vertrouwen dat je zo mooi kon opwekken, zijn overboord gegooid. Je bent een echte country-dame geworden! Maar met je country-aspiraties verdween ook je magie. Ik zal eerlijk tegen je zijn: Ik vind je nieuwe plaatje helemaal niet zo goed. Waar is de verstilde Alela gebleven? Je melodieën lijken aan kracht te hebben ingeboet. Je stem is zachter geworden. Je had de gave om iedereen in te kunnen pakken. Iedereen! Je had de gave de wereld uit te kleden! Het had allemaal van jouw kunnen zijn!
Als ik hier de impressie wek dat je het nu niet meer hebt; laat me je geruststellen. Je hebt het nog. Het schitterende duet Age Old Blues deed me met z’n wervelende melodie even vergeten dat het alweer zo lang geleden is. En het hoogtepunt van de plaat, Tatted Lace deed me 5 minuten ademloos luisteren. Heel even vergaf ik je alles.
Alela, het valt me zwaar. Ik had oprecht hele hoge verwachtingen van je tweede album. Die heb je niet kunnen inlossen. De country is je teveel geworden. Je pakt niet meer zoals vroeger, je greep lijkt verzwakt. Maar, lieve Alela, je kan het nog wel. Dat bewijs je op dit album echter veel te weinig. Maar, de twee bovengenoemde liedjes zijn van onbekende schoonheid. Zo wil ik je graag horen, Alela. Ik vertrouw op je voor de dagen die nog komen gaan.
Ik hoop dat je het goed maakt,
Bouke
2,5 uit 5
