Een winterse plaat wanneer de zon hier eindelijk begint te schijnen. Niet bepaald een sterk staaltje timing, en dat kan Colonia toch al niet gebruiken.
Dit is het tweede album van A Camp, het soloproject van de zangeres van The Cardigans. Niet dat Nina Persson hier nu al haar aandacht op richt – het debuut van A Camp stamt alweer uit 2001. Nu The Cardigans het sinds 2007 weer rustig aan doen, zag ze de kans schoon voor een vervolg. Volledig solo is deze plaat ook weer niet. Dat ze liever met een band werkt is duidelijk aan de grote hoeveelheid medewerkers, waaronder Niclas Frisk en haar man Nathan Larson, van respectievelijk Atomic Swing en Shudder to Think.
Dit leidt ook tot een rijke, uitbundige instrumentatie – het heeft iets weg van jaren ’60 pop, maar dan veel zelfbewuster en ironischer. Achtergrondkoortjes bemoeien zich met vrijwel elk nummer, terwijl instrumenten als trompet en cello uitgebreid worden gebruikt voor een sprookjesachtige sfeer. Maar de zelfbewustheid breekt deze sfeer af, wat alle zoetigheid een bittere nasmaak geeft. Persson weet met haar stem geen emotie op te roepen en wil dit met ironie verbergen. In deze ironie verdrinken alle prachtige instrumentaties op de achtergrond, terwijl de theatrale, “ironische” uithalen van zowel Persson’s stem als de muziek extra dik worden aangezet. Dit irriteert. Met name de eerste paar nummers vallen hieraan ten prooi, maar ook singles als de vervelend country van ‘My America’.
A Camp is op z’n sterkst wanneer Persson wat meer op de achtergrond blijft en de muziek een wat meer subtiele en donkere kant laat horen. Op z’n beste momenten is het vergelijkbaar met de subtiele, meeslepende theatraliteit van de vroege Tindersticks. Met name ‘Golden Teeth and Silver Medals’, een dromerig doch knullig duet met Nicolai Dunger, roept deze vergelijking op. Of ‘It’s Not Easy To Be Human’, waarbij Persson halverwege gelukkig haar mond houdt om de muziek de ruimte te geven. ‘Here Are Wild Animals’ is dan weer een stuk minder subtiel, maar er gaat een dreiging vanuit waar A Camp duidelijk meer mee kan dan de halfslachtige sprookjesachtigheid.
Er zijn hier en daar pareltjes verstopt: mooie gitaarpartijen en zelfs wat originele teksten, maar meestal wordt het door Persson gebracht alsof ze er zelf niet in geloofd. En dat is een beetje funest, vooral als je ons een winterse plaat wilt verkopen tegen de lente.
2,5 uit 5
