Sonic Youth – The Eternal

Waar sommige artiesten jaren over doen, doet Sonic Youth niet moeilijk over. Deze maand komt hun 16^e (!) studioalbum uit. En tussen al die platen hebben ze nog talloze zijprojecten, werk dat veelal in de underground blijft hangen.

De band opereert al sinds ’83 in dezelfde bezetting. Voor The Eternal is de bas echter vergeven aan (ex-Pavement en speelde al eerder met Sonic Youth’s Kim Gordon in Free Kitten), waardoor Gordon de bas heeft verruild voor gitaar.

De afgelopen jaren klonken de Sonic Youth wel erg netjes, wat uitmondde in ‘te gelikt’. The Eternal klinkt lekker vertrouwd! Kim Gordon schreeuwt in de korte binnenkomer ‘Sacred Trickster’ met haar prachtige, onvaste stem over de welbekende fuzz gitaren. Dat ze laatst nog 56 jaar is geworden, verraden alleen haar oude benen onder de – nog altijd – zeer korte rokjes.

Het samenspel van Lee Ranaldo en Thurston Moore bevestigt Sonic Youth’s status als belangrijke band. Het zit niet altijd moeilijk in elkaar, maar het is oh zo doeltreffend. Want kleine riffjes schrijven die tussen je oren kruipen en urenlang blijven ronddolen, zoals in ‘Anti-Orgasm’ of ‘What We Know’, dat is altijd al hun kracht geweest.

<Al doen sommige nummers denken aan de oude sound van Sonic Youth, The Eternal klinkt zeker niet gedateerd, het klinkt eerder fris. Het verschil met hun oude geluid is dat op The Eternal de noise wat meer achter het melodieuze is geschoven. Wat niet eens zo verkeerd is. Want na ongeveer 30 jaar schrijft de band nog steeds werk dat tot het beste uit hun repertoire behoort. Bijvoorbeeld ‘Antenna’, een van de mooiste tracks die Sonic Youth de laatste jaren heeft geproduceerd. Zes minuten Thurston Moore’s breekbare, tedere stem in een uitgerekt epos.

The Eternal bevat meer van dat. ‘Massage The History’, zorgt voor tien minuten kippenvel. Kim fluistert, kreunt en steunt deze epische song in. Bij de laatste toon komt het verlangen naar plaat nummer 17 alweer bij me opzetten. Sonic Youth is nog lang geen vergane glorie.

Freek van Andel

Placebo – Battle For The Sun

The way you’re dancing / Makes me come alive. Zo begint Brian Molko zijn nieuwe plaat Battle For The Sun. Ja, zo waar optimistisch. Het was even knokken, maar na vijf verbitterde albums gaat de zon schijnen voor Molko en de zijnen. Dat wil niet zeggen dat ze dansen op tafel, maar de liedjes zijn in ieder geval makkelijker te verteren.

Het schijfje komt in eigen beheer uit, na een breuk met de platenmaatschappij. Drummer Steve Hewitt is vervangen door Steve Forrest. En Producer Dave Bottrill (Tool, dEUS) tekent voor de productie. Betekent dit dat Placebo een andere weg in is geslagen? Ja en nee..

Dat nasale stemmetje van Molko blijft een enorme stempel op het geluid van Placebo drukken. Strakke gitaariffs die met veel bombast worden gelanceerd, allemaal niets nieuws. De meerwaarde van Battle For The Sun zit hem vooral in de arrangementen. Dat is een kleine verademing na vijf albums van hetzelfde. Toevoegingen van electronica, strijkers en af en toe blazers op de achtergrond zorgen voor vernieuwing. Dit is ook te horen in koortjes als in ‘Speak In Tongues’. 

Leuke toevoegingen aan het zesde leuke Placebo album. Jammer dat echte uitschieters ontbreken, nummers als ‘Pure Morning’, ‘Meds’ en ‘The Bitter End’. Nummers waarop een festivalwei gegarandeerd synchroon op en neer stuitert. Single ‘For What It’s Worth’ mist die overtuiging, en lijkt meer gemaakt voor de radiostations dan voor de festivalweide – waar de meeste Placebo fans staan.

Commercieel gezien, heeft dit album behoorlijk wat potentie. Placebo klinkt vriendelijker en de volle arrangementen geven Placebo een meer actueel geluid. Fans zullen niet massaal klagen en nieuwe fans zijn te bereiken via deze weg. Een slimme update zonder het roer om te hoeven gooien. Het resultaat, is best goed.

Naomi Tegelaar

Fakkelbrigade – Colluci Era

Fakkelbrigade. Opgezwolle zonder DJ Delic, maar dan met Typhoon, het minder bekende duo BlaBla en beatmaker A.R.T. Een zooitje Zwolse hiphoppers bij elkaar gegooid. Typhoon zei al eens in zijn solowerk dat de Zwolse scene als een drempel werkt voor andere rappers (‘We remmen ze’). Zo was het, zo is het en met de recente release Colluci Era blijft dat nog wel even zo. In deze recensie geen ruimte voor een opbouw naar een climax. Betere Nederhop dan op Colluci Era is er nog niet gemaakt. De plaat overstijgt zijn eigen genre.

Dat is in eerste instantie te danken aan de producer A.R.T. Deze relatief onbekende man had de loodzware taak om de bewierookte DJ Delic te doen vergeten. En hij doet ´t. Met verve. Sterk, strak, muzikaal en gevarieerd. De beats zijn logisch, maar zeer goed doordacht. Eigenlijk is elke beat opzich een recensie waardig.

De muzikaliteit is te horen in bijvoorbeeld ‘Corazón’, wanneer er een blik Latijnse trompetten en percussie tegenaan gegooid wordt, of wanneer een drum ´n bass-beat ‘Kostbaar’ van extra dynamiek voorziet. Voor de variatie meldt Neerlands grootste saxofonist zich als extra brigadier. Benjamin Herman (New Cool Collective) maakt ‘Tot Hier’ smooth en jazzy, in combinatie met een kale hiphop-beat.

En dan de rappers. Typhoon, Sticks en Rico doen het meeste en het beste werk. James en Sanders van BlaBla leggen zich neer bij een rol van gastbijdrages. Terecht. De eerste drie hebben een berg nieuwe technieken op flowgebied ontwikkeld.

Het is niet zozeer de inhoud of boodschap van de teksten die Colluci Era tot een meesterwerk maken. Dit is creativiteit ten top. En creativiteit draait niet om inhoud, maar om de kunst. Deze kunstenaars hebben de Zwolse drempel gepromoveerd tot een Deltadijk. Wie durft er nog te komen na deze plaat?

Caspar Wedemeier

Live: Neil Young

Drie redenen waarom Neil Young dit weekend in Ahoy beter was dan tijdens zijn laatste tour in 2008. Het entreekaartje was met 70 euro de helft (!) goedkoper, Admiral FreeBee deed het voorprogramma in plaats van vrouwlief Peggy Young en de ouwe rockheld bespeelde zijn gitaar of hij het ding net ontdekt had.

Wellicht was de setlist toen wel interessanter dan deze avond. ‘Rockin’ In The Free World’, ‘Heart Of Gold’ en ‘Like A Hurricane’. Cliché, maar ze worden allen lyrisch ontvangen. De eerst genoemde zorgt twintig jaar na de release nog steeds voor een episch hoogtepunt. Voor de die-hard fan misschien weinig nieuws, maar gezien de kwaliteit van het onlangs verschenen ‘Fork In The Road’ (klik voor 4uit5 recensie) moeten we daar misschien juist blij mee zijn.

Klein minpunt van de avond is de bekende dooddoener: het geluid. Grootheden spelen in grote zalen. Grote zalen hebben een waardeloze akoestiek. Vooral met de wat rauwere setlist, werd het vaak een brei van geluid. Ahoy leent zich prima voor nette jongens als The Eagles en Sting, maar voor de godfather van de grunge is een betere akoestiek nodig.

Aan de meester zelf ligt het niet. Hij is opvallend goed bij stem – in hoeverre Neil Young en goed bij stem samen gaan dan. Elke solo wordt tot op het tandvlees gespeeld, elke melodielijn wordt met een verbitterd hoofd gezongen. Aan zijn Electric Band ligt het ook niet. De begeleidingsband doet niets anders dan hun taak vervullen: begeleiden. Young krijgt alle vrijheid om zijn gitaar bij te schuren, daar hoeft hij geen moment voor om te kijken. De band volgt wel.

Niet dat het allemaal strak, zuiver en perfectionistisch is. Het is vooral rocken. En uitgerekend de man die dat tot een werkwoord heeft gemaakt, beheerst het nog als geen andere generatiegenoot. ‘Rock ‘n Roll will never die’, zingt hij in ‘Hey, Hey, My, My’. Als een 63-jarige dat met zoveel overtuiging kan vertellen, zal er wel iets in zitten.

Neil Young and his Electric Band, gezien 7 juni 2009 in Ahoy, Rotterdam
Thomas Snoeijs

Jason Lytle – Yours Truly, The Commuter

Z’n baard is weggeschoren, z’n oude truckerspet is ingeruild voor een muts en hij heeft één van de leukste Amerikaanse indiebands verlaten voor een solocarrière. Ex-Grandaddy frontman Jason Lytle maakt grote levensstappen. ‘Just Like The Fambly Cat’ (2006) is het laatste studioalbum van Grandaddy, welke eigenlijk al grotendeels door Lytle was opgenomen. ‘Yours Truly, The Commuter’ is zijn eerste solowerk.

Muzikaal gezien is er niet veel veranderd voor Lytle. Het karakteristieke Grandaddy geluid kenmerkt zijn solodebuut. Dromerige indiepop, klagerige zang begeleid door akoestische gitaren en spacy synthesizers. In tilelnummer ‘Yours Truly, The Commuter’ wordt herhaaldelijk The last thing I heard I was left for dead / Well I could give two shits about what they said / I may be limping but I´m coming home gezongen. Een typische tekst waar hij met Grandaddy vier albums mee maakte.

Naarmate de plaat vordert, gaat het steeds minder op een solo plaat lijken. In principe is dat niet erg, want de Grandaddy albums waren altijd een genot voor het oor. Het grote verschil met zijn oude band is dat deze plaat niet zo constant is. Halverwege zakt het nog al in. Te melodramatisch, te veel dezelfde akkoorden, in het zelfde ritme, in hetzelfde trage tempo. En natuurlijk staan er wel mooie nummers op (‘Brand New Sun’, ‘Ghost of My Old Dog’). Toevallig staan de betere nummers vooraan in de tracklist, daarna zwakt het al snel af.

‘Yours Truly, The Commuter’ is een Grandaddy plaat, maar mist bandgevoel en diversiteit. Misschien heeft Lytle het solo idee iets te letterlijk genomen. Lytle schreef en speelde alles, produceerde het album en maakte de hoes. Toch maar een stel muzikanten en een producer optrommelen voor de volgende plaat?

Freek van Andel

UFO – The Visitor

Een nieuwe plaat van oude rockers ontkomt er niet aan: de onvermijdelijke vergelijking met de hoogtijdagen. Zo ook de nieuwe cd van UFO: The Visitor. Meestergitarist Michael Schenker is alweer een flinke tijd uit de band waardoor de kans dat klassiekers als Strangers In The Night overtroffen worden natuurlijk niet zo groot is. Toch laat UFO zien dat ze het rocken nog niet helemaal verleerd zijn, al zijn ze misschien niet meer zo jong en wild als in hun gloriedagen.

The Vistor heeft een erg Amerikaanse sound. Veel blues riffjes, slide-gitaar en de stem van zanger Phil Mogg klinkt alsof ‘ie al een flinke tijd in de vs woont. Toch wel een groot verschil met de typisch Britse en toch redelijk experimentele rocksound waar deze band beroemd mee is geworden. Dat het allemaal niet zo is als vroeger is misschien jammer, maar dat wil niet zeggen dat The Visitor een slecht album is geworden. De tien nummers (plus eventuele bonustrack) zijn stuk voor stuk aardige rocksongs, waarvan de ene iets beter uit de verf komt dan de andere. Ze zitten allemaal, ondanks het iets te gepolijste jasje, goed in elkaar. Gitarist Vinnie Moore is dan misschien geen Michael Schenker, maar hij laat horen dat hij echt wel weet hoe hij z’n gitaar moet laten schreeuwen en huilen.

Jammer genoeg is The Vistor geen plaat die een blijvende indruk achterlaat. Terwijl je luistert klinkt het allemaal leuk en aardig, maar zodra je de cd speler uit zet ben je eigenlijk alweer vergeten waar het afgelopen uur je oren mee zoet hebt gehouden. Op een paar hoogtepuntjes na is ’t allemaal iets te veel middenmoot, en dat is toch wel zuur als het om zo’n grote naam in de rockgeschiedenis gaat die ook nog eens door zoveel artiesten als een belangrijke invloed wordt aangemerkt.

The Vistor komt ’t best tot z’n recht als je jezelf dwingt even geen vergelijkingen te maken met vervlogen tijden en misschien zelfs even vergeet dat het hier om UFO gaat. Maar dat dat nodig is om deze plaat echt te kunnen waarderen, is natuurlijk geen goed teken. UFO levert een lekkere rockplaat af, niet meer en niet minder.

Maarten Lous

EELS – Hombre Lobo (12 songs of desire)

Hombre Lobo druipt van verlangen. Het verlangen naar de liefde van een specifieke vrouw. En zoals te verwachten bij E, gaat het niet zoals hij het graag zou zien. Het jongste EELS album is geschreven vanuit het standpunt van een eenzaat die zijn verlangen nooit vervuld ziet.

Die eenzaat treedt deze keer niet aan in de persoon van een oude spoorwegwerker, bebaarde kluizenaar of highschool nerd. Deze keer koos E een sexy weerwolf, op zoek naar vers blood. Dat resulteert in een deels geile, deels wanhopige plaat.

Bij openingstrack ‘Prizefigther’ klinkt het allemaal nog optimistisch. Just Give Me A Call / I’m a dynamiter / I’m a prizefigther. Ook op  ’Tremendous Dynamite’ en ‘Fresh Blood’ is E de coole baardman met snelle zonnebril waar de vrouwen geen genoeg van krijgen. Sterk overstuurde producties, waarin de Amerikaan huilt en gromt als een wolf. Liedjes die zwaar teruggrijpen naar het werk op Souljacker uit 2001. Rock ‘n Roll, volgens E zelf simpelweg ander woord voor ‘neuken’.

Het alfa-gedrag blijft niet heel de plaat aanhouden. De meeste liedjes zijn juist erg breekbaar en misschien wel persoonlijker dan ooit. Dit resulteert in de mooiste teksten uit zijn toch al indrukwekkende loopbaan. Zo beschrijft ‘The Longing’ de dualiteit van het verlangen naar iemand die onbereikbaar is, om wat voor reden dan ook. Surely there are other thing to life / but  can’t think of one single thing / that matters more than just to see her / her smile / her touch / her smell / her laugh. Het wordt begeleid door een lieflijke tokkeltje, zoals wel vaker bij EELS.

Wat dat betreft is deze zevende studioplaat muzikaal gezien weinig vernieuwend. Voor mensen die niet gevoelig zijn voor E’s sentiment heeft deze plaat weinig waarde. Langs de andere kant raad ik die mensen aan eens na te gaan of zij nog wel leven van binnen. Voor de gezonde mensen: koop deze plaat , luister hem, zet hem in de platenkast en haal hem weer te voorschijn als de liefde je zwaar valt, want We Don’t Have A Choice In Matters Of The Heart.

Thomas Snoeijs

Jarvis Cocker – Further Complications

In the beginning there was nothing /  To be honest, that suited me just fine / I was three weeks late coming out of the womb/ In no great rush to join the rest of mankind . En Jarvis is binnen. Het is weer ouderwets Lachen met Jarvis en Gieren met Cocker op het tweede soloalbum van de zanger van Pulp.

Opvallend rockend en gruizig, dat is het eerste wat opvalt. Waar de vorige platen (zowel solo als met Pulp) behoorlijk gestyleerd waren (‘een jaren-90 geluid’, zo zouden sommingen het noemen) raggen de gitaren er hier goed op los. Zo goed zelfs dat Jarvis zijn stem soms wat naar de achtergrond verdrongen wordt. Een nieuwtje in het werk van de beste man.

Overigens is Jarvis nog steeds de meest sexy man in de rockmuziek. Wat zeg ik, het is de meest sexy man van deze aardkloot! Johnny Depp stort jammerend ineen bij de aanblik van deze God. En Orlando Bloom mag hem niet eens aanraken. En ook dit album glimt weer van de vleesgeworden coolheid. Briljante zinssneden als I met her in the museum of paleontology / And I make no bones about it in Leftovers. Of  Some girls like to play it dirty, some girls want to be your mum /Me, I disrespected you whilst we were waiting for the taxi to come /My morality is shabby, my behaviour unacceptable/ No, I’m not looking for a relationship, just a willing receptacle in hoogtepunt I Never Said I Was Deep.

Muzikaal is het allemaal dik in orde. De gitaarpartijen liggen weer lekker in het gehoor. Er wordt weer lekker gedanst en meegewiegd. En de manier waarop Jarvis zijn verhalen vertelt, soms energiek en fel, soms haast loom en vermoeid, is weer heerlijk boeiend. Er is zelfs een opvallend boeiend (bijna) instrumentaal nummer aanwezig in de vorm van Pilchard.

Eerlijk is eerlijk, het is geen hogere wiskunde die Jarvis Cocker hier bedrijft. Het is betrekkelijk simpele muziek. Kippenvel krijg je er nooit van, behalve als je verwarming stuk is. Maar de grijns krijg je niet meer van je smoel af. De nieuwe Jarvis is weer scherp, hilarisch en opvallend ruig, haast terloops. En ik weet zeker dat ik deze zomer nog vaak ga Lachen met Jarvis.

Bouke Sonnega

Alestorm – Black Sails At Midnight

Als kind wilde je naast brandweerman, politieagent en voetballer natuurlijk maar één ding worden: piraat. Een beetje rondvaren, af en toe een schat opgraven en natuurlijk vijandige schepen enteren. Jammer dat je na een paar jaar toch wel begon te beseffen dat je van je zakgeld geen schip kon betalen en dat het toch wel lastig ging worden een hele bemanning tevreden te houden. En een houten been, dat is toch wel lastig lopen. Spoedig werd je piratenpak in de kast opgeborgen naast je politiepet en je te klein geworden loopauto. Alweer een jongensdroom die nooit in vervulling zou gaan.
Toch is er voor degenen onder ons die nog steeds verlangen naar frisse zeelucht, ooglapjes en rum met buskruit een pleister op de wonde: piraten-metal. Ja, het bestaat. Onbetwiste koning van dit genre is Alestorm, een stel kerels uit Schotland die uit volle borst drankliederen zingen over het romantische piratenleven. Begeleid door drums, bas, zware gitaren en een keyboard dat al naar gelang een fluit of een doedelzak tevoorschijn tovert creëren deze heren een sound waardoor je spontaan iemand van de loopplank af wilt duwen.

Is dat nou allemaal wel serieus te nemen? Volwassen kerels die een beetje piraatje spelen? Nee, dat is het niet. Maar stiekem Alestorm wel erg leuk. Een dezer dagen ligt de nieuwe plaat in de winkel ‘Black Sails At Midnight’, vol met beukende metal riffs en piratengezang. Duidelijk is dat Alestorm voor een wat zwaardere sound gaat dan op hun vorige cd ‘Captain Morgans Revenge’, waarop af en toe nog wat rustigere meezingers te horen waren. Dat is jammer, want als je dan toch piraatje wilt spelen doe je dat natuurlijk het liefst zingend met een grote pul bier in een lokale taverne. Voor de metal liefhebbers onder ons is deze plaat dan wel weer wat leuker, want ondanks het kitscherige thema zitten de riffs goed in elkaar en is de combinatie van vrolijke deuntjes over een zware begeleiding geslaagd te noemen. Een snelle solo hier en daar maakt het geheel af.

Ondanks het feit dat het allemaal leuk in elkaar zit zal dit nooit muziek worden die je kippenvel bezorgt. Een glimlach op je gezicht krijg je van Alestorm echter wel, en dat is ook wat waard. Voor de muziekliefhebber die dit soort gekkigheden wel kan waarderen is het hoog tijd zijn anker te laten zakken bij de lokale platenboer en deze cd eens te beluisteren. Yarrrr!

Maarten Lous

Grizzly Bear – Veckatimest

Ik ben een beetje huiverig geworden voor muziek die me wegblaast. Te vaak heb ik in het verleden een plaat met een te hoge score beloond, die achteraf misschien niet verdiend was. Dus ik sta een beetje wantrouwend tegenover de nieuwe Grizzly Bear. Het is namelijk op dit moment de beste plaat van het jaar. Misschien wel van de afgelopen twee jaar. Maar ja, wie weet wat er morgen weer komt?

Yellow House, het vorige album van de band, staat bij mij te boek als klein meesterwerk. Met zachte hand leidde die plaat je een wereld binnen die je nog nooit gezien had. Een oogenschijnlijk vriendelijk stukje muziek, die onderhuids gevaarlijker was dan je misschien op het eerste gezicht zou zeggen. Veckatimest is een stuk directer. Al bij de opening Southern Point wordt je even goed door elkaar gehusseld en wakker geschud. Dit is niet de Grizzly Bear die we kennen.

Two Weeks, het tweede liedje op de cd, is al gelijk een van de prijsnummers. Het is een van de beste popliedjes die ik de afgelopen jaren heb gehoord. Dit nummer heeft letterlijk een hele avond op repeat gestaan in Huize Sonnega, maar ik ben hem nog lang niet beu. De perfectie van het refrein, de schoonheid van de koortjes en de stilte van de break… Het is het perfecte liedje, waarvan er sinds de jaren ’60 nog maar weinig gemaakt zijn.

En zo staan er meer op deze plaat. Het outro van Cheerleader is oorverdovend hard in zijn subtiliteit (God, let it go- it doesn’t mean a thing/I’m shooting them myself,I should’ve made it matter) En ook het fantastische While You Wait For The Others maakt een indruk dieper dan alle liedjes van vorig jaar bij elkaar.

Toch twijfel ik. Misschien dat het middenstuk voor sommige mensen wat te saai is. Of misschien dat de liedjes een persoonlijke impact hebben. Wat ik goed vind, hoeft Jantje niet goed te vinden. Maar eigenlijk maakt dat me niet uit. Ik kan genieten van het moment, en op dit moment is Veckatimest van een ongeevenaarde schoonheid. Misschien dat ik daar in de herfst anders over denk, maar dan kan ik altijd nog een rectificatie plaatsten. Geniet ondertussen van de fantastische video van Two Weeks, het mooie weer en deze geweldige plaat.

Bouke Sonnega