2. Dez Mona – Forgive My Tears

3. Yo La Tengo – Everyday

4. Yeasayer – 2080

5. Okkervil River – Another Radio Song

6. Erland & The Carnival – My Name Is Carnival

7. Joanna Newsom – Good Intentions Paving Company

8. Nick Cave & The Bad Seeds – Thirsty Dog

9. Madvillain – Accordion

10. Gorillaz – Stylo

Bouke Sonnega
01 – Radiohead – Kid A
02 – Okkervil River – Black Sheep Boy
03 – Arcade Fire – Funeral
04 – Bright Eyes – Lifted, Or, The Story Is…
05 – The National – Boxer
06 – Grizzly Bear – Yellow House
07 – Yo La Tengo – And The Nothing Turned…
08 – Shearwater – Palo Santo
09 – Songs: Ohia – The Magnolia Electric Co.
10 – Wilco – Yankee Hotel Foxtrot

Thomas Snoeijs
01 – Brain Wilson – Smile
02 – eels – Daisies Of The Galaxy
03 – Nick Cave – No More Shall We Part
04 – Grandaddy – The Sophtware Slump
05 – The Mars Volta – Frances The Mute
06 – Spinvis – Dagen Van Gras, Dagen Van Stro
07 – The Coral – The Coral
08 – Belle and Sebastian – Dear Catastrophe..
09 – Johan – Pergola
10 – QOTSA – Songs For The Deaf

Freek van Andel
01 – Mars Volta – De-loused In The Comatorium
02 – Radiohead – Hail To The Thief
03 – Portishead – Third
04 – Arcade Fire – Funeral
05 – Fleet Foxes – Fleet Foxes
06 – Bon Iver – For Emma, Forever Ago
07 – 16 Horsepower – Folklore
08 – Grizzly Bear – Veckatimest
09 – Sigur Rós – ()
10 – 65daysofstatic – The Fall Of Math

Caspar Wedemeier
01 – Beef! – Flexodus
02 – Opgezwolle – Eigen Wereld
03 – Damian Marley – Welcome To Jamrock
04 – The Streets – A Grand Don’t Come For Free
05 – Fink – Distance And Time
06 – Manu Chao – Radio Bemba Soundsystem
07 – Fever Ray – Fever Ray
08 – The Street – Original Pirate Material
09 – Kubus & Bang Bang – Learning Curve
10 – eels – Blinking Lights And Other Revelations

Adi Knook
01 – AC Acosutics – O
02 – Mark Lanegan – Bubblegum
03 – The Devastations – The Devastations
04 – Madrugada – The Nightly Disease
05 – The National – Boxer
06 – Archie Bronson Outfit – Derdang Derdang
07 – The Bullfight – Once Was A Snake
08 – The Good, The Bad And The Queen – The Good, The Bad And The Queen
09 – Woven Hand – Woven Hand
10 – Masters Of Reality – Deep In The Hole

Gijs Kluft
01 – Mars Volta – De-loused In The Comatorium
02 – Foxboro Hut Tubs – Stop, Drop And Roll
03 – Heideroosjes – Fast Foward
04 – Chad Smith’s Bombastic Meatbats – Meet The Meatbats
05 – Manu Chao – Radio Memba Soundsystem
06 – Rancid – Indestructible
07 – NOFX – The War On Errorism
08 – Sick Of It All – Outtakes For The Outkast
09 – Peter Pan Speedrock – Lucky Bastards
10 – Red Hot Chili Peppets – By The Way

Naomi Tegelaar
01 – The Veils – Nux Vomica
02 – Roosbeef – Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Meer Je Praten
03 – Fever Ray – Fever Ray
04 – Patrick Watson – Close To Paradise
05 – Arcade Fire – Neon Bible
06 – Lykke Li – Youth Novels
07 – Placebo – Meds
08 – Depeche Mode – Playing The Angel
09 – Nina Kinert – Pets And Friends
10 – The Knife – Deep Cuts

Niks aan de hand / M’n opa is verbrand / Het is al vaker gebeurd / Iemand dood

Roos, bejubeld om haar verdwaalde zangstijl, weet de teksten goudeerlijk en direct te brengen. Torre klinkt in zijn moerstaal charmanter dan ooit dankzij zijn vette zachte g. Hij is ook grotendeels verantwoordelijk voor de muziek – dat wordt al vanaf de eerste gitaarpartij duidelijk. Op het debuutalbum van De Staat flirtte hij al regelmatig met Tom Waits, op De Speeldoos neemt hij de potten-en-pannen-muziek letterlijk over. Dat mag best, want de wat nerveuze stijl van de Amerikaan sluit perfect aan bij het thema.

Hoogtepunt van dit kleine, maar fijne plaatje is het liedje ‘Oudjaar’. Geef je geld niet uit aan onweer / Geef het aan de armen / Of aan mij. Met kinderlijke ondeugd gezongen door Roos. Als klap op de vuurpijl komt de luxe editie van dit plaatje ook nog eens in een écht speeldoosje, wie daar niet warm van wordt..

Freek van Andel
01 – Grizzly Bear – Veckatimest
02 – Moss – Never Be Scared / Don’t Be A Hero
03 – The Dodos – Time To Die
04 – Mew – No More Stories Told Today….
05 – Mumford And Sons – Sigh No More
06 – Bombay Bicycle Club – I Had The Blues But I Shook Them Loose
07 – The Decemberists – The Hazards Of Love
08 – Patrick Watson – Wooden Arms
09 – Black Atlantic – Reverence For Fallen Trees
10 – Awkward I – I Really Should Whisper

Thomas Snoeijs
01 – Leonard Cohen – Live In London
02 – Fever Ray – Fever Ray
03 - J.J. Cale – Roll On
04 – N.A.S.A. – Spirit Of Apollo
05 – The Decemberists – The Hazards Of Love
06 – Arctic Monkeys – Humbug
07 – Axl Peleman – In ‘t Gezicht
08 – Lily Allen – It’s Not Me, It’s You
09 - Archive – Controlling Crowds
10 – Soulsavers – Broken

Bouke Sonnega
01 – Grizzly Bear – Veckatimest
02 – Antlers – Hospice
03 – Wild Beast – Two Dancers
04 – Dez Mona – Hilffe Kommt
05 – Sunset Rubdown – Dragonslayer
06 – Bill Callahan – Sometimes I Wish We Were An Eagle
07 – Flaming Lips – Embryonic
08 – Wilco – Wilco (The Album)
09 – Animal Collective – MPP
10 – Atlas Sound – Logos

Naomi Tegelaar

01 – Fever Ray – Fever Ray
02 – Florence and The Machine – Lungs
03 – Lily Allen – It’s Not me, It’s You
04 – The Veils – Sung Gangs
05 – Them Crooked Vultures – Them Crooked Vultures
06 – Eels – Hombre Lobo
07 – Torre & Roos – De Speeldoos
08 – De Staat – Waiting For Evolution
09 – Franz Ferdinand – Tonight
10 – Placebo – Battle For The Sun

Adi Knook
01 – The Black Heart Procession – Six
02 – Soulsavers – Broken
03 – Editors – In This Light & On This Evening
04 – Customs – Enter The Characters
05 – PJ Harvey & John Parish – A Woman A Man Walked By
06 – Madensuyu –  D Is For Damage
07 – The Veils – Sun Gangs
08 – Bill Callahan – Sometimes I Wish We Were An Eagle
09 – Drive Like Maria – Elmwood

‘Je gaat ons toch niet neerzetten als een heel serieuze band, hè?’, vraagt Paul Kapitein, voormalig gitarist van Marigold (2002) en NoGutsNoGlory (2006). Ik was het niet van plan. AlphaMale maakt nu eenmaal testosteron verhogende machomuziek. Bij een optreden van AlphaMale staat vooral de lol centraal – vuisten in de lucht en meebrullen. Toch is er iets veranderd in de muzikale carrière van Kapitein. ‘Vroeger zopen we alleen maar, jonge. We traden op in ons eigen Zevenbergen, omdat we te lam waren om iets buiten de deur te regelen.’ Drummer Caspar Wedemeier, destijds actief in punkband B.O.N.E.R, lacht en knikt instemmend.

Met hun nieuwe band pakken zij het direct anders aan. De visie verschuift van lokaal naar landelijk, de muziek wordt goed uitgewerkt en ook het promotiemateriaal is in orde. Dat de promotie komt in de vorm van condooms laat zien dat je lol en professionaliteit ook kan combineren. De aanpak werkt, want de eerste optredens zijn met lovende kritieken ontvangen.

Over de vraag of de verhuizing naar Breda ook te maken heeft met professionalisering, wordt lang nagedacht. ‘Niet zo zeer’, antwoordt Mart van Zundert (voorheen Marigold) uiteindelijk. De bebaarde bassist legt uit dat dit een praktische overweging is geweest, hij en drummer Wedemeier wonen tegenwoordig in Breda. ‘Bovendien is de Bredase scene ook niet ideaal. Je verzuipt hier in de massa – vooral als rockband. Muzikanten proberen krampachtig een uniek geluid neer te zetten om op te vallen in het grote muzikale aanbod.’

Kapitein onderbreekt. ‘Daar doen wij niet aan mee.’ Zijn opmerking getuigd van zelfkennis. Tijdens een optreden van AlphaMale worden alle clichés uit de kast getrokken. Wedemeier, zelf brouwer van complexe beats bij de Zevenbergse formaties LilyOnADustbin (2004) en An Echo (2008), schaamt zich er niet voor. ‘Soms is boem-tsjak-boem-tsjak veel effectiever dan complexe ritmes. Wij hebben gewoon gezegd: wij gaan rock ’n roll spelen en wij gaan los. Wij heten niet voor niets AlphaMale.’

Aankomend weekend krijgt Zevenbergen de kans de alfamannetjes aan het werk te zien. Dan spelen zij in Café de Bakkerij. Enigszins nostalgisch voelt dat wel, maar Van Zundert voelt ook het gemis van Zevenbergse podia als De Schakel en Our House. ‘Dat was het walhalla voor de lokale muzikant. De gemeente heeft dat om onverklaarbare redenen van ons afgenomen. Nu staan de panden te verpauperen en ligt de muziekscene op haar gat.’
Wedemeier ziet een kans om lokale muzikanten in hun oude thuisbasis te stimuleren. ‘Ook wij hadden lokale helden die ons inspireerden. Het zou vet zijn als wij jonge rockers, zangers en hiphoppers inspireren.’ Kapitein: ‘Hiphop? Nee, alleen rockers.’ De langharige gitarist kijkt zijn hiphopbeminnende drummer uitdagend aan. Van Zundert staat op, pakt Kapitein bij zijn middel en gooit hem over zijn brede schouder. ‘Mee kome gij… we gaan roken.’

AlphaMale en The Naked Bananas. Zaterdag 19 december vanaf 20.00 in Café de Bakkerij.

Ik kan het niet helpen. Wederom maakt Doherty indruk op ondergetekende. Het optreden hangt als los zand aan elkaar. Het lijkt of-ie speelt waar hij op dat moment zin in heeft. Tussendoor wordt er rustig op los gepingeld als zat hij thuis op de bank. Er komt een huiskamergevoel bovendrijven in een halfvolle Effenaar. Maar wel Doherty’s huiskamer. Met bruine muren, een kaarsje, gemakkelijke stoelen en heel veel asbakken.

Het blijft een vat vol met goede liedjes. Het komt er niet altijd even lekker uit, maar de schetsjes zijn aanwezig. En ook het prettigst om naar te luisteren. Het beeld van de regenachtige dichter met zijn gitaar en zijn sigaretten blijft in de Effenaar overeind. Rokend als een ketter blaast hij zich door de liedjes heen in de ruim anderhalfuur durende set.

Er valt genoeg op aan te merken. Muzikaal laat-ie de ene steek na de andere vallen. Zijn zang komt niet altijd goed uit de verf, en de twee balletdanseressen lijken zelf ook niet te weten wat ze op dat rotpodium te zoeken hebben. Maar ik kan me het niet anders voorstellen. Het hoort klungelig, en het hoort on-the-go.

Doherty weet een magie in zijn liedjes te bouwen die ik bij geen andere muzikant tegenkom. Misschien is die magie persoonlijk. Misschien hoor ik hem, en verder niemand. Maar ik kan er met volle teugen van genieten. Doherty is een van de meest romantische figuren in de muziek. En, nog belangrijker, hij weet die romantiek als geen ander over te brengen.

Mijn gevoeligheid voor die magie is persoonlijk. Daarom ook geen score voor dit optreden. Wel een link naar gratis te downloaden huiskameropnames. Zie het maar als aanmoediging.

Klik!

Bouke Sonnega

Iedere man heeft een Black Sheep Boy in zich. Een diep onderbuik gevoel dat twee dingen wil. Naar de tering gaan, en terwijl-ie dat doet vooral met rust gelaten worden. Een zwart stukje binnenste, vol frustratie, schaamte, teleurstelling en wat-meer-zij. Deze plaat gooit deze emoties er als geen ander uit. Een ranzig stukje mens, uitgesmeerd over twee handenvol liedjes.

Want na de kleine introductie is het al meteen raak. In For Real kotst het Beest in niet mis te verstane bewoordingen zijn ellende uit. I want to know this time if you’re really finally mine/ I need to know that you’re not lying so I want to see you tried/ And I don’t want to hear you say it shouldn’t really be this way/ ’Cause I like this way just fine. Begeleid door een gitaarlijn waarmee je kristal kan slijpen en een stem die je glazen doet barsten gaat dit liedje gelijk door merg en been.

Onderhuids gevoel van ongemak
En dan beginnen we net. Het rustige, morbide In A Radio Song komt er gelijk achteraan. I rose from a dream / I had just destroyed everything /with one crushing blow. Een onderhuids gevoel van ongemak. Je schuift op je stoel, je hebt jeuk op je hoofd. Het broeit.

Maar het duurt niet lang voor het gal weer uit de speakers spuit. Het nummer Black is misschien wel het smerigste, vraatzuchtigste nummer op de plaat. But if I could tear his throat / and spill his blood between my jaws/ and erase his name out for good, don’t you know that I would? / Don’t you realize that I wouldn’t pause, / that I would cut him down with my claws / if I could have somehow never let that happen? / Or I’d call, some black midnight,/ fuck up his new life where they don’t know what he did / tell his brand-new wife and his second kid. / Though I tell you, like before, / that you should wreck his life the way that he wrecked yours, /you want no part of his life anymore. Het liegt er allemaal niet om. En het klinkt allemaal zo vreselijk gemeend en zo enorm echt dat je er bijna bang van wordt.

Somber, hopeloos en boos
Er volgen nog meer boze liedjes, sombere liedjes en hopeloze liedjes. De minnaar uit A Stone kennen we allemaal: And I think that I know the bitter dismay / of a lover who brought fresh brouquets every day / when she turned him away /to remember some knave /who once gave / just one rose /one day, years ago. Het is een eerlijke, keiharde situatie die zelden briljanter verwoord is dan op deze plaat.

Maar het absolute prijsnummer, het nummer dat de diepste indruk op mij maakt is So Come Back, I Am Waiting. Een liedje uit het oogpunt van. De drug spreekt hier, en is kei- en keihard, maar heroine tegelijkertijd eenzaam en op een vreemde manier meelijwekkend. He says “there’s plenty of time to make you mine tonight / there’s plenty of time to make you mine.” / He says “there’s plenty of ways to know you’re not dying, all right. /Hell, there’s plenty of light still left in your eyes.” Het is ongelooflijk verdrietig, hopeloos en morbide.

Ongeëvenaarde droefenis
Ik kan nog uren doorgaan met het citeren van deze plaat. Hij raakt me. De instrumentatie, de treurigheid van het koper en bovenal de geweldige teksten die zich laten lezen als korte verhalen. Het is een droefenis, maar tegelijkertijd een alles-gaat-kapot-en-dat-interesseert-me-geen-fuck sfeer. De Black Sheep Boy, die iedereen in zich heeft.

Maar het geweldige van deze plaat is dat hij vertrouwen schept. Als ik in de shit zit, mijn vertrouwen verlies in de wereld, de mensen en de muziek, dan herinnert deze plaat me eraan dat er nog oprechtheid in de wereld is. Het brengt een soort vertrouwen in mij terug. Ergens is nog een sprankje passie, een klein vonkje. En op deze plaat brandt die als nooit tevoren.

Bouke Sonnega

Dit laatste gaat er goed in bij de aanwezigen. De metalheads uit Dordrecht weten precies hoe trashmetal gebracht moet worden; snel, hard en agressief. Zangeres Monica Janssen verklaart iedere vier minuten opnieuw de oorlog in ijzersterke old school trash songs. Zo weet X-tinXion een mooi metalfeestje te bouwen in Tholen.

The Gathering
The Gathering maakt er een minder groot feest van, maar is vanavond wel de band met de meeste diepgang. De band uit Oss verwierf de afgelopen twintig jaar internationale bekendheid met dromerige mineurmuziek – eerst als metalband, nu als progressieve rockband. Bij de ingang van sporthal Meulvliet ligt het even indrukwekkende als gevarieerde oeuvre op tafel. Helaas beperkt de band zich vanavond tot de stijl van het meest recente album ‘The West Pole’. Een uur lang wordt het publiek ondergedompeld in sferische prog rock; steengoed, maar de nadruk ligt iets te veel op het langzame, bombastische werk. Daar komt bij dat zangeres Silje Wergeland veel in hetzelfde register zingt. Met wat meer dynamiek in de set hadden de Brabanders meer kunnen overtuigen.

Hells Belles
Het festival wordt afgesloten door vijf Duitse dames die het onwaarschijnlijke presteren. Hells Belles is een vrouwelijk AC/DC tributeband. Muzikaal gezien niet eens een heel goede; de gitaarriffs missen de blues van Agnus Young en de vocalen komen wat geforceerd over. Desalniettemin: het is grandioos om vijf dames de meest mannelijke band op aarde te zien coveren. De Duck Walk in een leren minirokje – gaaf.

Woman In Rock, gezien 21 november 2009 in Meulvliet in Tholen
Thomas Snoeijs

3Speed Automatic
Stefan Persaud, zanger van 3Speed Automatic, opent de avond maar gelijk zelfverzekerd. “Wij komen gewoon uit Rotterdam, je hoeft The Datsuns helemaal niet uit Nieuw-Zeeland te laten komen zie je wel.” Zijn uitspraak blijkt al snel een overstatement. De band maakt ijzersterke rock ’n roll in de geest van onder andere Black Sabbath. Jammer genoeg ontbreekt vanavond elke vorm van dynamiek, door de afwezigheid van de vaste drummer. Het lukt invaller Sytse Bloem niet om dit gemis op te vangen. Hierdoor haalt de band geen moment het niveau van hun optreden in Mezz van afgelopen januari. Toen was 3Speed Automatic één van de smaakmakers op het Rising Magma-festival.

The Datsuns
De hoofdact van vanavond, het Nieuw-Zeelandse The Datsuns, brak in 2002 internationaal door. Dit vooral door de spectaculaire liveshows. Radiogrootheid John Peel vergeleek de podiumperformance van de band zelfs het destructieve The Who. Tijdens het optreden in Mezz blijkt deze vergelijk niet overdreven. De vier spillebeentjes razen vanaf de eerste noten op volle snelheid over het podium. Het lijken wel de vermoeiende neefjes van The Who-gitarist Pete Townshend. Zo staat zanger Dolf de Borst voortdurend in zijn microfoon de schreeuwen.

Pas halverwege komt er wat rust in de set. Dit biedt ruimte voor meer psychedelische passages, waarin de muzikaliteit van de heren naar voren komt. Christian Livingstone laat met messcherpe gitaarsolo’s horen dat hij een van de beste gitaristen is in zijn genre. Na de anderhalf uur durende energie-explosie van The Datsuns doe je ’s nachts geen oog meer dicht.

Gezien in 9 september 2009 in Mezz
Thomas Snoeijs

Drie bloezen versleet Morrissey tijdens zijn concert op 6 juni. Eentje definitief. Hij wierp een blauwe blouse het publiek in, die meteen verscheurd werd door de fans. Iedereen een stukje om mee naar huis te nemen. Niet voor mij. Ik heb immers de borst van Morrissey gezien. Ik heb geen kledingstukken meer nodig, helemaal geen kapotte kledingstukken.

Als je een concert kan beginnen met This Charming Man, ben je een God. En dan kun je geen kledingstukken verdragen, dat snap ik ook wel. Dan wordt je aanbeden, in dit geval door alle aanwezigen. Want laat het duidelijk zijn: het concert dat Mozzer in de Watt gaf was geweldig. Goed bij stem, ondanks eerdere stemproblemen, liet hij zien wie er heer en meester van het podium was. Vergezeld van een ietwat arrogante achtergrondband (geheel gestoken in oranje shirts) verklaarde hij een ‘hairy assed rocker’ te zijn. Om dat ‘hairy assed’ vervolgens gelijk weer terug te trekken. Niet dat wij daar aan twijfelen. Ik ken de aars van Morrissey persoonlijk niet, maar die zal alles behalve harig zijn.

De nadruk van het concert lag toch vooral op zijn nieuwe album. Allemaal liedjes die zich perfect staande kunnen houden tussen de rest van Morrisseys oeuvre. Liedjes als I’m Throwing My Arms Around Paris, Seasick, Yet Still Docked en First Of The Gang To Die werden in al hun gladde schoonheid perfect uitgevoerd.

Toch blijven The Smiths een vloek en een zegen voor Mozzer. Ongeveer vijf Smithsliedjes speelde hij. En alle vijf die liedjes zijn gewoon simpelweg beter dan alles wat hij solo ooit heeft uitgebracht. Ook zijn solowerk kent flonkerende parels, maar zo geniaal als het bij The Smiths was, wordt het nooit meer.

Wat we echter niet uit het oog moeten verliezen is dat al het voorgaande simpelweg niet uitmaakt. Morrissey beheerst het podium als weinig anderen. Het is alsof je naar een toneelvoorstelling staat te kijken, het verveelt geen moment. En ik heb zijn borst gezien. Ik kan sterven als gelukkig mens, maar hopelijk niet te snel.

Morrissey, gezien in Watt Rotterdam op 6 juni
Bouke Sonnega