Hombre Lobo druipt van verlangen. Het verlangen naar de liefde van een specifieke vrouw. En zoals te verwachten bij E, gaat het niet zoals hij het graag zou zien. Het jongste EELS album is geschreven vanuit het standpunt van een eenzaat die zijn verlangen nooit vervuld ziet.
Die eenzaat treedt deze keer niet aan in de persoon van een oude spoorwegwerker, bebaarde kluizenaar of highschool nerd. Deze keer koos E een sexy weerwolf, op zoek naar vers blood. Dat resulteert in een deels geile, deels wanhopige plaat.
Bij openingstrack ‘Prizefigther’ klinkt het allemaal nog optimistisch. Just Give Me A Call / I’m a dynamiter / I’m a prizefigther. Ook op ’Tremendous Dynamite’ en ‘Fresh Blood’ is E de coole baardman met snelle zonnebril waar de vrouwen geen genoeg van krijgen. Sterk overstuurde producties, waarin de Amerikaan huilt en gromt als een wolf. Liedjes die zwaar teruggrijpen naar het werk op Souljacker uit 2001. Rock ‘n Roll, volgens E zelf simpelweg ander woord voor ‘neuken’.
Het alfa-gedrag blijft niet heel de plaat aanhouden. De meeste liedjes zijn juist erg breekbaar en misschien wel persoonlijker dan ooit. Dit resulteert in de mooiste teksten uit zijn toch al indrukwekkende loopbaan. Zo beschrijft ‘The Longing’ de dualiteit van het verlangen naar iemand die onbereikbaar is, om wat voor reden dan ook. Surely there are other thing to life / but can’t think of one single thing / that matters more than just to see her / her smile / her touch / her smell / her laugh. Het wordt begeleid door een lieflijke tokkeltje, zoals wel vaker bij EELS.
Wat dat betreft is deze zevende studioplaat muzikaal gezien weinig vernieuwend. Voor mensen die niet gevoelig zijn voor E’s sentiment heeft deze plaat weinig waarde. Langs de andere kant raad ik die mensen aan eens na te gaan of zij nog wel leven van binnen. 
Voor de gezonde mensen: koop deze plaat , luister hem, zet hem in de platenkast en haal hem weer te voorschijn als de liefde je zwaar valt, want We Don’t Have A Choice In Matters Of The Heart.
Thomas Snoeijs
Ik ben een beetje huiverig geworden voor muziek die me wegblaast. Te vaak heb ik in het verleden een plaat met een te hoge score beloond, die achteraf misschien niet verdiend was. Dus ik sta een beetje wantrouwend tegenover de nieuwe Grizzly Bear. Het is namelijk op dit moment de beste plaat van het jaar. Misschien wel van de afgelopen twee jaar. Maar ja, wie weet wat er morgen weer komt?
eigenlijk maakt dat me niet uit. Ik kan genieten van het moment, en op dit moment is Veckatimest van een ongeevenaarde schoonheid. Misschien dat ik daar in de herfst anders over denk, maar dan kan ik altijd nog een rectificatie plaatsten. Geniet ondertussen van 
The Whitest Boy Alive uit Berlijn begon in 2003 als een dance-formatie. Langzaam maar zeker raakten ze steeds verder verwijderd van de elektronische beats en voorgeprogrammeerde samples. Vandaag de dag staat de aanpak van The Whitest Boy Alive lijnrecht tegenover de aanpak die ze in hun beginperiode hanteerden: Geen samples meer, en geen overdubs. Gewoon vier instrumenten (gitaar, bas, drum, en synthesizer), zang erbij en klaar. Alles wat in de studio opgenomen wordt moet ook gewoon live gespeeld kunnen worden. Op de nieuwe cd ‘Rules’ kunnen we horen welke vruchten deze organische aanpak heeft afgeworpen.
random thing/ It’s not enough to sit down and wait for a phone to ring, aldus zanger Erlend Øye. En zo is ’t maar net, dus ga genieten van het lekkere weer met deze plaat op je ipod!
Verwijfelde liefdesmuziek. De nieuwe Bill Callahan in twee woorden. De ex van Joanna Newsom heeft wat duivels uit te jagen op zijn nieuwe album. En dat doet hij met bezieling. Zelf geeft hij in de eerste track de volgende samenvatting: I used to be darker/Then i got lighter/Then I got dark again.
De oude man komt het podium op; ingetogen en elegant als altijd. Hij knikt vriendelijk naar zijn publiek, dat het Londense O2 volledig vult vanavond. Hij zegt vereerd te zijn door de massale opkomst, misschien had hij niet verwacht dat zo veel mensen hem kwamen bezoeken na vijftien stille jaren. Vooral na de kritiek die hij kreeg bij de aankondiging van de langdurige tour. Cohen zou even zijn zakken moeten vullen, omdat zijn manager er met het geld van door ging het jaar ervoor.
